Można oszaleć. Opowieść o szpitalu psychiatrycznym w Kobierzynie

Wyśmienity, znakomity reportaż. Spodziewałam się raczej bardzo suchej historii o krakowskim szpitalu psychiatrycznym w Kobierzynie, dziś znanym bardziej jako szpital im. Babińskiego. Miejscu niewątpliwie bardzo ciekawym pod względem historycznym, ale też i architektonicznym. A zatem opowieści o wspaniałym , już ponad 100 letnim zabytku historycznym. Tymczasem niespodzianka, bo otrzymałam nie tylko barwną opowieść z o samym szpitalu , ale także i głównie opowieść o jego mieszkańcach. Przy tym to co najciekawsze w tych relacjach to fakt, że autorce udało się zebrać nie tylko wywiady z lekarzami, terapeutami, pielęgniarkami czy szeroko rozumianym personelem szpitala, ale także porozmawiać z samymi pacjentami . Co więcej rozmowy te autorka zdołała zabrać na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Choć co prawda większość z nich odbyła głównie w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku z uwagi na dziś przyjęte standardy w zakresie ochrony danych osobowych. Pierwsze wyjazdy dziennikarki do Kobierzyna miały bowiem miejsce jeszcze w początkach lat 80 tych ubiegłego stulecia, gdy wciąż żyli pracownicy pamiętający początki szpitala oraz okres wojenny i powojenny jego historii . Kolejne wizyty autorki przypadły już zaś na rok 2013. Dzięki tej rozpiętości czasowej, ta książka jest naprawdę fascynującą lekturą. Niewątpliwie dała mi ona możliwość wejścia w świat chorób , które i dziś nierzadko skutkują wykluczeniem, alienacją i pogardą ludzi zdrowych. Choć jak wynika z przytoczonych tu opowieści, tak naprawdę trafić tu może każdy. Wystarczy chwila załamania, jakaś życiowa tragedia by pozornie poukładany świat nagle zawalił się człowiekowi na głowę. Przyznam , że lektura tej książki to była dla mnie jedna z ciekawszych podróży do świata chorych. Podróży, która pozwoliła wniknąć na chwilę za ten szczelny szpitalny parawan szpitala psychiatrycznego i co nieco skrócić dystans między moim światem człowieka, powiedzmy zdrowego, a światem ludzi dotkniętych chorobą duszy. Ta książka to także niezmiernie interesująca opowieść o tym jak polska psychiatria zmieniała się na przestrzeni ostatnich stu lat. Jak zmieniało się podejście do chorych i metody ich leczenia , czy wreszcie warunki ich egzystencji w tego typu placówkach . Naprawdę śmiało i gorąco polecam lekturę tej inspirującej książki.