Moriarty: Tom 5

William i Sherlock w jednej drużynie – czego chcieć więcej? Chemia między nimi i to, że od pierwszego spotkania świetnie się dogadują daje po oczach. Traf chciał, że stoją po dwóch stronach barykady… choć czy na pewno ich motywacje i podejście do świata tak bardzo się różnią? Choć przy Williamie Holmes wydaje się jednak dzieckiem… takim rozkapryszonym, które musi się jeszcze wiele nauczyć. I między innymi Irene to udowadnia. Obnaża to, że nawet jeśli Sherlock jest genialny i błyskotliwy, to nawet największą inteligencję i spryt może zniszczyć własne ego… Holmes nie wziął Adler na poważnie, przez myśl mu nie przyszło, że kobieta mogła się przygotować… i to ona jego wciągnąć w pułapkę. Wybacz panie Holmes, ale pomimo całej mojej sympatii do pana zgadzam się w pełni z Irene – jest pan głupim osłem. Szczególnie że Adler wcale nie jest wyrachowaną, zimną kobietą, na którą się kreuje. Jest kimś, kto musiał walczyć o swoje… nie cofając się przed niczym i jest w tym dobra. Nie czyni jej to bardziej ,,złą” od pozostałych bohaterów. Do tego przez cały czas walczyła o swoje sama – własną siłą i sprytem. Czy kibicuję Sherlockowi i Irene? W sumie… chyba nie (i nie chodzi o to, że jestem team William x Sherlock!). Wyraźnie nawiązała się między nimi nić sympatii i jakiegoś zrozumienia, ale ta rodząca się przyjaźń jest zbyt… szczera, aby psuć ją romansem.