Morderstwo w Alei Róż

Długo myślałem jak zacząć tę recenzję – niestety zbyt wiele określeń się ciśnie samo na usta. I co gorsze – każde z nich jest tak dobre, że powinno być na początku tego tekstu. Ale jak zmieścić wielowymiarowość tej powieści na dwuwymiarowej kartce??? Problem rodem z „Be or not to be”… Książkę (niemal) wcisnął mi pewien miły Pan, który zadeklarował, że autor jest jego kolegą. To mnie zaintrygowało – musi być ciekawie znać autora i czytać jego książki. Ja wprawdzie nie znam autora, ale rekomendacje pożyczającego ostatecznie przeważyły – wziąłem książkę do ręki podjąłem czytanie. Kryminał zdecydowanie nie tuzinkowy. Dobry bo nasz – ale nie tylko. Aby zrozumieć wartość książki nie wolno zapominać, że autorem książki jest profesor historii. Tło historyczne przedstawione tak realnie, że czytelnik nie zadaje niepotrzebnych pytań, niemal „z kopyta” rozumie mechanizmy, które działały w czasie powojennym i szybko angażuje się w wydarzenia głównego bohatera, kapitana Wirskiego. Akcja i intryga zawinięta sprytnie i nie dająca czytelnikowi wiele szans na odgadnięcie sprawcy nawet pod koniec książki. Dla mnie najwartościowsze było jednak pokazanie mechanizmów działania SB. Mój rocznik oczywiście pamiętał te szumowiny, ale zobaczyć ich wczesną formę i sposób działania pozwolił mi na nowo zweryfikować moje postrzeganie tej przeklętej służby, która z zamiłowaniem gryzła ręce, które ją karmiły. Zainspirował mnie także fakt, że NKWD w tym czasie już lepiej współpracowało z milicją i to przeciwko SB. Po tej lekturze naszła mnie nawet refleksja czy SB nie był przypadkiem następcą Hitlera?... Wróćmy jednak jeszcze do tych bardziej zewnętrznych walorów książki – tym razem językowych. Jak przystało na godnych miana profesora, pan Cegielski dokonał językowego majstersztyku. Czyta się to wręcz zacnie a ilość słów, których na co dzień nie słyszymy jest ogromna. Dla mnie była więc to też uczta językowa. Już dawno nie miałem okazji obcować z tak prawdziwie polskim i pełnym językiem. Nie ma tu jednak przesytu czy nierównowagi – przeciwnie. Wygładzone zdania, smakowite kąski frazeologiczne, zgrabnie dobrane sformułowania i i eleganckie tło. To wszystko tworzy harmonijny i stonowany styl, który niejako wtapia się w czasy, których dotyczy akcja książki. Książka jednak ma oczywiście jeszcze więcej zalet. Ponieważ nie chciałbym jednak spłaszczać ich poprzez moją „paplaninę” postanowiłem, że zostawię duuużo miejsca dla kolejnych czytelników tej fantastycznej powieści. Koniecznie sięgnijcie po tę książkę i podzielcie się swoimi wrażeniami – jestem przekonany, że będzie ich bez liku!...