Mordercze ballady

Cóż mogę powiedzieć o tym krótkim tomiku? Nie wbił mnie w kanapę, bo trącił pewną taką miałkością z cyklu "Ale to już było". Doceniam to, że autorka dzieli się z czytelnikiem swoimi bardzo intymnymi przemyśleniami, tylko problem w tym, że po kilku godzinach od przeczytania tych 22 wierszy, większości nie zapamiętam, gdyż nie przemówiły do mnie. Forma, w jakiej zostały napisane już mi się opatrzyła. Odniesienia do sonetów - liczba i układ wersów - nic nie pomagają. Wiem, że teraz pisze się sonety bez rymów, że to takie nowatorskie, ale wielu już było takich, którzy próbowali pisać w ten sposób. Nie kupuję tego. Dla mnie sonet musi mieć rym i basta! Wtedy wiersz nie jest taki ekshibicjonistyczny, bo coś go trzyma w ryzach i nadaje mu wyrazisty kształt. Najlepiej wypadają w tym tomiku właśnie wiersze rymowane, w nich widzę kunszt poetycki autorki, jej inwencję i poczucie humoru.