Monolok

Cyt.: „Kiedyś ludzie w ogóle sobie więcej opowiadali.” Paweł Sołtys, „Monolok” Paweł Sołtys Pablopavo, to postać niezwykła, wokalista, kompozytor, filar zespołu „Ludziki” a przy tym znakomity pisarz. Jego najnowsza powieść a w zasadzie mikropowieść „Monolok” to swoisty hołd dla sztuki opowiadania, to proza, która zaciera granice pomiędzy reportażem, baśnią i liryczną gawędą. Paweł Sołtys wciela się w postać grochowskiego fryzjera, który stając się powiernikiem zasłyszanych ludzkich historii opowiada je by nie zostały zapomniane. O ludziach których już nie ma, miejscach, które zniknęły a które zostałyby zapomniane, gdyby nie opowieści. Bo bohaterami opowieści Pawła Sołtysa są nie tylko ludzie, czasami nieporadni, ich tragedie czy sukcesy, bohaterem jest również Grochów, z jego historią i klimatem. Ta niekończąca się opowieść jest swoistym hołdem dla opowieści pomagającej zachować pamięć o ludziach i miejscach, o tym co jest i co było, o wpływie przeszłości na teraźniejszość. Przenikanie się teraźniejszości z przeszłością sprawia, że niekiedy zaciera się granica pomiędzy tym co rzeczywiste a tym co zachowało się w ludzkiej pamięci. Cyt.: „Na Prochowej osiedlili Cyganów. To było, jakby koniom poprzecinać pęciny. Wszystko, z czego byli dumni, wszystko, co kochali, wrzucono do ludowego kosza i chciano z nich zrobić robotników.” Paweł Sołtys, „Monolok” Barwny, wielowarstwowy monolog, szorstka i jednocześnie pełna empatii, czułości i melancholii historia. Znakomita.