Monolog pamięci

Pełna uroku mała nadmorska miejscowość na Krymie. Młoda dziewczyna, jeszcze uczennica, młodzieńczym, lecz niezwykle silnym uczuciem pokochała mężczyznę uwikłanego w nieszczęśliwy, ale podyktowany honorem związek z inną kobietą. Losy tych trojga dodatkowo splątała wojna. Po dwóch latach jej trwania Luba i jej ukochany przypadkowo odnajdują się na froncie. Obraz ich wojennej miłości odtwarza Luba w refleksyjnym monologu po latach, gdy żyje w niej już tylko odblask tamtego szczęścia. "Wojna, krew, spiekota. Zimno, głód. Śmierć najukochańszego człowieka i śmierć towarzyszy broni. Kontuzje, rany. Długie lata samotności. Czy nie jest bluźnierstwem nazwać to wszystko szczęściem?" "Cztery niezwykłe dni" Helena, ciężko doświadczona przez los, samotnie wychowująca dziecko, pędzi swoje surowe wojenne życie wypełniając je pracą. W jej domu na cztery dni zatrzymał się na kwaterze oficer frontowy. Te cztery niezwykłe dni całkowicie odmieniły życie obojga - przywróciły dom, wzruszenie, radość, niepokój... Ale czy frontowcy mogą myśleć o przyszłości? W wiele lat po wojnie Helena ciągle szuka swego zaginionego bez wieści ukochanego. Przemierzyła połowę kraju. I dopiero z przypadkowo uchwyconego programu telewizyjnego dowiaduje się o jego dramatycznych losach.