Mokradła

Bardzo dobry tytuł "Mokradła", bo ta książka wciąga jak tytułowe bagna. Istnieją obszary ze swoją charakterystyczną literaturą: japońska, koreańska, hiszpańska, no i oczywiście nordycka. Myślę, ze nikt nie potrafi tak pisać, jak ludzie stamtąd. Mają te opowieści i klimat w swoim krwiobiegu. Maria Turtschaninoff urzekła mnie swoją opowieścią. Lub może słowo otumaniła lub zaczarowała byłoby bliższe. Umieściła akcję powieści w jednej zapadłej fińskiej dziurze, gdzie niby nic się nie dzieje, tylko toczy się codzienne, mozolne życie, a jednak dzieje się magia. I każdy, kto tam się pojawia też jej doświadcza. Normalnie nabrałam ochoty, by pojechać do tego dzikiego, leśno-wodnego kraju i się w nim zatracić. Bardzo ciekawa forma, bo raczej spodziewałam się powieści, a to są bardziej takie opowiadania, jak zdjęcia w albumie, o których ktoś nam opowiada. Każde o kimś innym od wieku XVII aż po XXI. Łączy ich nazwisko i przynależność do tego danego miejsca na północy Finlandii zwanym Nevabacca, z jego lasami i bagnami oraz wierzeniami i tajemnicami. Natura gra tu najważniejszą rolę, jest przeciwnikiem i sprzymierzeńcem, karmicielką i czasem śmiercionośną pułapką. Dzika i surowa daje możliwość schronienia i przetrwania. Krąg życia, który trwa. Sporo miejsca poświęca też autorka przenikającym się wierzeniom: starym duchom i chrześcijaństwu. We współczesnych czasach natura nieco utraciła ze swojej magii, stała się raczej obszarem wytchnienia i inspiracji. Napisana pięknym językiem jest naprawdę godna polecenia. W ogóle cała "Seria dzieł pisarzy skandynawskich" jest ciekawa. Kilka książek już z tej serii przeczytałam i na żadnej się dotychczas nie zawiodłam. A pisarkę trzeba zapamiętać na przyszłość.