Mokra biel Bambino

Ta maleńka książka jest klejnotem. Nanizanym na sznurek rzędem drobnych kamieni, w których odbija się cały świat. Ten sznurek, przaśny i bliski sercu, snuje się po wschodzie kraju, żywiąc się urodą wsi, prostym myśleniem, często bardziej dbałym i szlachetnym niż miejskie mody. Jest to też sznurek dosadny, nieczuły na niuanse, które ktoś w sobie nosi, a inny ktoś zrywa jak chłopak ogarnięty bezmyślnym instynktem. Na sznurku piękne słowa, zachwyty, odbicia świata i uczuć, błyszczą i matowieją w zależności od bliskości lub odległości tego, co chcemy nazywać szczęściem. Opowiadania są tutaj niezwykle szlachetne, bez względu na to, czy zabierają nas w błędne decyzje czy w powroty do ukojenia. Zderzamy się ze śmiercią i odchodzeniem, których dramatu nie okrasi najpiekniejsze wspomnienie. Spotyka nas przemijanie, które smuci świadomością starości lub niewłaściwe obranych dróg. Trzeba pogrzebu, by powiedzieć o zaniechanej wiedzy o winnych, trzeba znużenia, by docenić dawną stabilizację, trzeba spaceru po Krakowie, by wrócić pamięcią do wyrwanych historii dni. Trzeba zaskoczenia, by wymazać granicę między naszymi a 'tamtymi' i pokory w wyznaniu, że ramiona mężczyzny składają się z wspomnień o innym złamanym młodzieńczą brawurą karku. Aleksandra Igras potrafi każde proste życie zmienić w poezję. Tego 'pijoka', który wisiał w zachwycie nad przepaścią i zabrał ze sobą młode życie. Tego ojca, który spomiędzy zwierzęcych fatałaszków wyłuskał prawdę o tym, że "młode zawsze chce do młodego, a stare do starego". Tej ciotecznej babki, która na służbie w Ameryce zbijała majątek, ale wygnało ją stamtąd złamane serce. W tym zbierze nie ma ludzi wyjątkowych, oblanych blaskiem sławy czy bohaterstwa. Są drobne istnienia, bardzo nam bliskie, zamotane w znane nam życiowe nitki, rozbiegane w poszukiwaniu dróg i zrozumienia, płoche i poważne - jak nasza młodość i dorosłość. Odnajduję swoje wspomnienia w dzieciństwie dziewczynki spędzającej czas w babcinym, wiejskim domu. Widzę chęć ucieczki i powrotu. Jest tam też moja zdezorientowana miłość i łzy, które czasem spadały 'kalużą na poduszkę". Słyszę swoje krakowskie kroki, żegnam zbyt wcześnie odebranych bliskich, kłócę się z ciałem, które przytyło i z potrzebą tego, co eco ponad to, co każe w Australii szukać szansy kosztem zmęczenia i zaniedbania. Uśmiecham się do wspomnianych, drogich mi pisarzy, patrzę na wspinaczkową ściankę, na rozległe pola i na miłości pogubione w czasach przed internetem. I dzięki językowi, pięknej narracji, która czasem smuci, nawet przeraża, ale też zachwyca się światem, czyję się z moim zwykłym życiem wyjątkowa. Pozwólcie autorce zaczarować także Was. Polecam ku wzruszeniu i odnalezieniu siebie w tych wszystkich, przepięknie spisanych poszukiwaniach tożsamości. Katarzyna Bardzo dziękuję Autorce za książkę, którą z pewnością zaczytam wieloma powrotami.