Mojra. Przeklęte dzieci Inayari

,,Mojra. Przeklęte dzieci Inayari” to jedna z książek, o których słyszałam najwięcej na różnych grupach i książkowych profilach. Byłam bardzo ciekawa, jak mi spodoba się ta historia. Rayn to młoda kapłanka prowadząca spokojne życie w klasztorze. Pewnego dnia kapłanki ratują tajemniczego mężczyznę, którego dziewczyna przywraca do życia. W tym momencie łączy ich więź, która zmusza Rayn do konfrontacji z przeszłością. Jest to raczej fantastyka młodzieżowa, więc nie znajdziemy na kartach ,,Mojry” wiele mroku, grozy czy fragmentów zmuszających do refleksji. To przede wszystkim lekka i przyjemna opowieść, chociaż z czasem okazuje się, że życie Rayn w klasztorze nie było idealne i można wnioskować, że dalsze tomy będą bardziej dramatyczne. Autorka pisze bardzo przystępnie i płynnie, w powieści nie brakuje też humoru. Muszę pochwalić za bardzo fajną ekspozycję – często początkujący pisarze mają problem ze zrozumieniem, że czytelnik nie czyta im w myślach i niekoniecznie od początku odnajdzie się w stworzonym świecie, natomiast Agnieszka Kulbat nie zarzuca nas informacjami, ale nie sprawia też, że czytelnik się gubi. Jeśli chodzi o bohaterów, to są dosyć sympatyczni i ciekawie zarysowani, chociaż mam wrażenie, że jeszcze nie do końca ich poznaliśmy i mogliśmy odczuć dramatyzm ich sytuacji. Jednak polubiłam zarówno Rayn, jak i Aidena, a ich docinki dodawały całości sporo smaczku. Ciekawy jest wątek tego, że za sprawą wskrzeszenia połączyła ich pewna więź, ale oboje nie są z tego powodu zadowoleni i nie jest to koniec budowania tej relacji. W ogóle tytułowy wątek Mojr i wpływania sił wyższych na los człowieka z jednoczesną próbą walki o własne wybory mocno mnie zaintrygował i jestem ciekawa, jak rozwinie się dalej. Spędziłam bardzo miło czas z tą pozycją, ale mam wrażenie, że autorka jeszcze nie do końca rozwinęła swój potencjał i nie wszystkie wątki i relacje zostały rozwinięte. Jednak to tylko pierwszy tom, więc spodziewam się, że dalej będzie coraz ciekawie i chętnie sięgnę po kontynuację. ,, W końcu, aby dokonać wielkich zmian, trzeba dokonać wielkich czynów, a żeby móc wymagać od innych, najpierw samemu trzeba tym wymaganiom sprostać.”