Moje życie z Tomkiem

„Moje życie z Tomkiem” to najbardziej osobista i wzruszająca książka Doroty Sumińskiej, napisana po nagłej śmierci męża, z którym przeżyła czternaście lat. Czyta się ze ściśniętym sercem, ale czerpie się też z lektury wewnętrzną siłę i mądrość. Gdy dowiedziałam się o tej publikacji, czekałam na nią niecierpliwie, gdyż przeczytałam wszystkie poprzednie książki autorki, zarówno te adresowane do dorosłych, jak i najmłodszych czytelników. Z drugiej strony obawiałam się emocji, jakie będą mi towarzyszyć podczas odwracania kolejnych kartek. Na pewno nie jest to lektura łatwa, lekka i przyjemna, ale warto ją poznać, bo tak naprawdę to książka dla każdego. Dorota Sumińska, znana lekarka i psycholożka zwierzęca, poznała Tomasza Wróblewskiego, będąc nastolatką. W liceum byli parą, ale po maturze ich drogi się rozeszły. Ona skończyła weterynarię, on medycynę. Przypadkiem spotkali się po ponad trzydziestu latach. Oboje byli rodzicami i mieli za sobą nieudane związki . Połączyła ich na nowo obudzona miłość, ale także przyjaźń i zawodowa pasja. Po czternastu latach wspólnego życia pobrali się. I wtedy stało się TO. Tomek zmarł nagle, chociaż tak naprawdę odchodził przez kilka tygodni… Na książkę składają się listy autorki kierowane bezpośrednio do nieżyjącego już męża oraz napisane w pierwszej osobie wspomnienia. Dorota Sumińska opisuje swoje życie z Tomkiem, od momentu pierwszego spotkania w szkole aż do jego śmierci. Nieraz pisarka cofa się aż do czasów dzieciństwa, próbując wyjaśnić czytelnikom, dlaczego Tomasz był introwertykiem. Jak to możliwe, by ludzie o bardzo odmiennych osobowościach tak doskonale rozumieli się w życiu prywatnym i na gruncie zawodowym? O tym również opowiada ta książka. Bardzo wzruszające są fragmenty, w których poznajemy poszczególne etapy bycia razem, „otwierania” Tomka przez jego Dorotę, docierania do niego, dzielenia się pasjami… Oprócz pasjonujących podróży mamy tu też codzienność, która dla autorki nigdy nie była zwyczajna ani nudna. Praca, dom, miłość do zwierząt, rodzinne problemy, nieporozumienia, ale też drobne radości… Ot, życie – chciałoby się powiedzieć. I nagle to życie przestaje istnieć. Znikają marzenia i plany osiedlenia się w Sri Lance… Pozostaje rozpacz, tęsknota, ból nie do opisania i potworna bezradność wobec losu. Samotność, nawet jeśli jest się wśród ludzi… Dorota Sumińska w poruszający sposób opisuje swoje uczucia i przeżycia po śmierci męża. O nim samym pisze z ogromną czułością i podziwem, ale nie tworzy pomnika i pompatycznego portretu super bohatera. Pisze po ludzku, pokazując i zalety, i wady Tomasza. Duży nacisk kładzie na to, co mu zawdzięcza i dzięki wspomnieniom stara się nauczyć żyć na nowo. Sporo miejsca autorka poświęca zagadnieniu śmierci, ale nie tylko w kontekście własnych doświadczeń. Ma świadomość nieuchronności śmierci i tego, że ludzie nie lubią o niej myśleć, a tym bardziej mówić, bo to temat niewygodny. Tak jakby milczenie mogło zatrzymać proces starzenia się i umieranie. Jeszcze wiele innych ważnych problemów odnajdziemy w tej niezwykłej książce (m.in. refleksje na temat obecnego i dawnego stanu Służby Zdrowia). Każdy na pewno może znaleźć coś dla siebie w „Moim życiu z Tomkiem”. To lekcja pokory wobec życia, ale i jego pochwała; afirmacja miłości, aktywności, realizowania marzeń, cieszenia się z drobiazgów i doceniania tego, co się ma, a co w każdej chwili może przestać istnieć. Przeczytałam tę książkę z dużymi emocjami. Nieraz musiałam przerwać lekturę, by najzwyczajniej w świecie podumać o tym, co przeczytałam. Czasem wracałam do niektórych fragmentów i do archiwalnych zdjęć, która ubarwiają tekst. Polecam z czystym sumieniem, bo to proza, która wzrusza i dotyka do żywego, ale też momentami bawi, daje wewnętrzną siłę i przypomina o tym, co w życiu najważniejsze.