Moja Grace

Po „Moją Grace” sięgnęłam z nastawieniem na coś lekkiego i emocjonalnego – i w dużej mierze to właśnie dostałam. To książka, którą czyta się szybko i bez większego wysiłku, ale jednocześnie nie jest to historia, która jakoś szczególnie długo zostaje w głowie. Najbardziej rzuca się w oczy styl autorki – bardzo przystępny, momentami wręcz „miękki” i nastawiony na emocje. Dobrze się w tym odnajdywałam, bo nie wymagało to ode mnie dużego skupienia. Z drugiej strony chwilami miałam wrażenie, że wszystko jest trochę zbyt wygładzone i przewidywalne w tonie. Jeśli chodzi o ogólne wrażenia, to książka daje dokładnie to, czego można się po niej spodziewać – ani więcej, ani mniej. Jest przyjemnie, momentami ciepło, ale bez większych zaskoczeń. Brakuje mi tu czegoś, co wybiłoby ją ponad inne podobne tytuły – jakiegoś elementu, który sprawiłby, że naprawdę bym ją zapamiętała. Nie znaczy to jednak, że czytanie było stratą czasu. To raczej typ lektury „na reset” – kiedy chce się odpocząć i nie analizować każdej strony. W tej roli sprawdza się dobrze. Podsumowując: „Moja Grace” to spokojna, niezobowiązująca książka, która może umilić czas, ale raczej nie zostawi po sobie dużego śladu. Dla mnie była po prostu okej – ani rozczarowaniem, ani czymś, co szczególnie mnie zachwyciło.