Moja Garbatka, 2016

Jaka jesteś Garbatko? Różna, zaskakująca, wciąż niepoznana. Garbatka to duchowe terytorium. Ukształtowało je uprzywilejowane z natury piękne położenie, historia i kultura, odwołująca się do najlepszej tradycji, w tym etosu przedwojennej inteligencji, o którym tak często przypominał nieżyjący już Marian Baran, uczeń szkoły Zofii Sztobryn, członek Stowarzyszenia Przyjaciół Garbatki, lekarz weterynarii. Garbacka „Księga” nigdy nie zostanie zamknięta, dopokąd z cyberprzestrzeni i archiwów nie wypłynie jakieś stare zdjęcie, pojawi się uzupełniająca je narracja, odnajdzie się czyjś pamiętnik, wydarzenia będą komentować siebie nawzajem z dystansu czasu, dając zgoła odmienny ogląd tego, co zostało ogólnie przyjęte, czy pokazując to, czemu okoliczności nadały rangę nieistnienia. Nie roszcząc sobie praw ani ambicji kronikarskich, przedstawiamy zbiór garbatkonaliów zebranych od chwili, kiedy pod koniec grudnia 2008 roku ukazała się ostatnia „Moja Garbatka”. Podobnie jak to było w roku 2006, z pomyślanymi jako całość numerami 20 i 21 (zeszyt 1 i 2),również z powodów finansowych musieliśmy teraz podzielić „Moją Garbatkę” na dwie części. Pojawiły się nowe relacje, pamiętniki, wspomnienia. Bardzo chcieliśmy, żeby „garbackie głosy” przemówiły i byśmy mogli popatrzeć na widoki pejzażów Garbackich na fotografiach, obrazach – niektórzy jeszcze raz, inni po raz pierwszy. Jest to 24. wydanie "Mojej Garbatki". W wyniku niedopatrzenia drukarskiego zabrakło na okładce numeru wydania. Ostatnie wydanie (przed niniejszym) ukazało się pod numerem: 1-2 (22-23) 2007-2008.