Mój głos zewnętrzny

Andrzej Biskupski swoimi wierszami kontynuuje chyba jedną z najwartościowszych tradycji poezji polskiej, tradycji zaangażowania społecznego opartego o śmiałą myśl filozoficzną, ciągle nowe poszukiwanie miejsca kultury (a więc i poezji) w społeczeństwie, jej wewnętrznych kryzysów i tragedii, także jej społecznej roli w ważnych historycznie przemianach narodu. Jest to poezja, która potrzebuje dialogu, społecznego odzewu. Nic też dziwnego, że autor odwołuje się do Norwida. Oszczędność w metaforyce, pojęciowość dominująca nad obrazowaniem, w niektórych wypadkach skłonność do fabularyzowania liryki - wszystko to cechy poezji już nawet nie refleksyjnej, ale wręcz moralistycznej. Dzięki tym cechom wiersze Andrzeja Biskupskiego korzystnie wyróżniają się na tle twórczości jego rówieśników. Jerzy Poradecki