Mój Giovanni

,,Mój Giovanni" Jamesa Baldwina już w momencie wydania wywołał sporo emocji - i to zarówno wśród krytyków, jak i czytelników. Warto pamiętać, że Baldwin był już uznawany po sukcesie debiutanckiej powieści "Go Tell It on the Mountain" (1953),która wpisywała się w tradycję afroamerykańskiej literatury religijno-społecznej. Druga książka była więc długo oczekiwana – tym większe zaskoczenie, że zamiast powieści o doświadczeniu czarnych Amerykanów, Baldwin napisał historię białego Amerykanina w Paryżu i jego miłosnej relacji z włoskim emigrantem Giovannim. W latach 50 temat homoseksualnej miłości był w literaturze mainstreamowej odważny i niespotykany. Z tym, że Baldwin pisze o tym, jako o czymś zwykłym, nie moralizując i nie czyniąc jej czymś ,,innym" niż miłość heteroseksualna. To nie ,,miłość osób tej samej płci", tylko po prostu miłość. Nie tworzy hermetycznej historii tylko dla gejów, tylko uniwersalną historię o relacjach. W 1948 roku Baldwin przeniósł się do Paryża z Harlemu, dzielnicy Nowego Jorku, w której się urodził. Po przyjeździe miał w kieszeni 40 dolarów. Przyjeżdżając do Francji, mógł uciec od ostrej dyskryminacji rasowej w USA. Baldwin wkładał całe serce we wszystko, co pisał. Nie tylko w swoją energię, ale także w swoją historię, cel i, co najważniejsze, w swoje cierpienie. I to widać w jego stylu: pięknym, lirycznym, każde zdanie jest tu dopieszczone. W jego powieści wszystko jest przesiąknięte charakterystyczną dla tamtego okresu wegetacją. Wszystko jest przesiąknięte alkoholem. Jest poczucie dryfowania przez życie, które jest niemal apatią. Albo, ujmując to inaczej, główny bohater, David jest bardzo bierną postacią. I samolubną. Tło pokoju Giovanniego miało klaustrofobiczny charakter, a ciągłe i bezowocne remonty Giovanniego symbolizowały zawiedzione nadzieje i brak kierunku. Myślę też, że nieczystość pokoju jest związana z poczuciem Davida, że jego własna seksualność jest nieczysta. Napięcie między brudem a czystością jest stałym motywem. Historia głównego bohatera jest naprawdę fascynująca. Stopniowo ujawnia się, jak bardzo jest pusty. Jest tak wyobcowany, bez prawdziwych celów i pasji. Przeraża go własna seksualność, pragnie wolności, ale jednocześnie się nią brzydzi, chce wrócić do domu, ale nie chce wracać. Żałuje swoich błędów, ale chce je powtórzyć. Czuje urazę do wszystkich starszych mężczyzn w swoim życiu (swojego ojca),a jednocześnie wie, że albo umrze młodo, albo stanie się jednym z nich. Tak naprawdę nie kocha ludzi, chce po prostu wypełnić pustkę w sobie. „Mój Giovanni” to nie tylko historia miłosna, ale także przenikliwa opowieść o strachu, samotności i ucieczce przed samym sobą. Baldwin z niezwykłą wrażliwością pokazuje, jak destrukcyjna może być niezdolność do zaakceptowania własnej tożsamości – i jak cienka jest granica między pragnieniem bliskości a odrzuceniem.