Mock. Golem

Krajewski nie może odpuścić Mockowi. Miażdży go kolejnymi lewymi prostymi i prawymi prostymi. Nie najbardziej oryginalna seria ciosów, a przeciwnik zamroczony pada na podłogę. Tak i Mock w Golemie. Pokonany i upodlony, zamiast groźnego rywala jawił mi się jako żałosna kreatura. Taki los i taka moja wizja. Względem lektury mam ambiwalentne uczucia. Z jednej strony Mock jak to Mock. Otacza go brud życia i śmierci, wokół rozlewa się bagno alkoholu, rzygowin, a towarzyszą mu syfilitycy i narkomani. Taką mu ukartowano rzeczywistość. Natomiast fabuła niniejszego tomu – wydała mi się nieco przeciętna, niedociągnięta i przegięta. Nie porwał mnie wir pomyjów, wylany na niego przez Krajewskiego. Do tego zmagania Mocka z alkoholowym delirium i walka o trzeźwość? Biorąc pod uwagę, że fabuła dzieje się w 1920 roku, to całość przypomina raczej namiastkę wyspy doktora Moreau. Przerażające hybrydy ludzkich soma i zwierzęcej psyche, wykreowane fantazją pisarza. Krajewski jak to Krajewski, ale pogrąża się w przerażający odmęt otchłani co raz głębiej.