Mniej złości, więcej miłości

Właśnie teraz toczy się we mnie wewnętrzna walka. Jestem zdruzgotana, runęła moja samoocena, runęła z HUKIEM! A to za sprawą tego czytadła (dobra nazwa na książkę, która mnie zdruzgotała, zdruzgotała wewnętrznie). Bo ja takich książek nie czytam. Bo ja jestem wyrafinowana, wyrobiona, mam swój gust i pewien poziom, poniżej którego nie schodzę. Tak. Powinnam użyć czasu przeszłego, bo teraz sama już nie wiem jak jest. Po kilku pierwszych stronach butna i zniecierpliwiona pomyślałam na głos: Co to niby jest? Co mi wpadło w łapska? Bo ja jestem masochistka, lektura ma boleć, ma mnie pobudzać, mobilizować do myślenia, do mordęgi intelektualnej, a tu coś takiego… prostego, lekkiego, przy czym jestem rozluźniona ale i niezadowolona (?) Trochę zdziwiła mnie ta gama odczuć. Wróciłam jednak do lektury ciekawa co będzie dalej. A dalej było przewidywalnie i zaskakująco jednocześnie. Przewidywalnie bo fabułę odczytywałam jak wróżka przyszłość ze szklanej kuli. Wiedziałam co nastąpi za chwilę, przewidywałam losy bohaterów, rozplątywałam intrygi… choć nie, nie zawsze, czasami miałam wrażenie że autorka nie panuje nad tym co pisze, że zanim pomyśli to treść już sama wypełnia stronę, i gna dalej, dalej, do przodu, bez składu i ładu. A typy psychologiczne bohaterów? Cóż, musiało by się nad nimi zebrać całe konsylium fachowców i debatować miesiącami aby powstała diagnoza. Ale cóż, pomimo tego bałaganu koncepcyjnego i dość schematycznej fabuły, wciągnęło mnie i to tak jak dawno nic mnie nie porwało. Czytałam aż mi się tekst rozmazywał przed oczyma. I to był dla mnie nowość. Może powinnam sobie pofolgować w temacie doboru lektur? Może?