Młot Bogów - Saga Led Zeppelin

Przeczytałam tę książkę kilka razy, ale teraz wyjątkowo w jednym jedynym celu: żeby skrzętnie prześledzić tłumaczenie. Naprawdę nie można być zawiedzionym, przyglądając się książce pod tym względem. Czyta się ją bardzo dobrze, bez żadnych zgrzytów. Jeżeli pojawiają się błędy (sporadyczne) to nie zaburzają treści. Wyjątkiem są dwa przypadki, co ciekawe oba dotyczą Jonesa ;) Najpierw ze strony 77 dowiadujemy się, że John Paul Jones, razem z żoną Madeleine Bell (sic!) spędził święta w Nowym Jorku, co jest nawet nie lekkim przekłamaniem i "wyswataniem" Jonesa z kimś zupełnie innym (jego żoną jest Maureen, co nie zmieniło się od 1967 roku). Oryginał podaje: John Paul Jones, who with his wife had spent Christmas with singer Madeline Bell in New York, arrived separately. Potem na stronie 137 zdobywamy informacje dotyczące nagrywania "Stairway to Heaven". Posłuchajcie tylko słynnego wstępu, aby usłyszeć flet i gitarę akustyczną. Według książki jednak dowiecie się, że w grę wchodziły klawisze i starodawne magnetofony. Jest to niestety błąd tłumacza. Gdyby jednak nie brać pod uwagę tych dwóch wpadek to książka jest przyjazną tłumaczeniową perełką z drobnymi i bardzo wdzięcznymi klęskami terminologicznymi. Ale dzięki temu przysłuży się nauce ;) Co do treści. Oj... Takie publikacje wyraźnie pokazują jaką odpowiedzialność bierze na siebie osoba planująca napisanie czyjejś biografii. Po przeczytaniu tej książki Zeppelinów można z łatwością znienawidzić. Za rozbestwienie, brak opanowania, szacunku i obrzydliwe wykorzystywanie zaufania, jakim obdarzali zespół fani czy organizatorzy. Plant i Bonzo przedstawieni są jako wieśniacy (żeby nie powiedzieć wieśniaki),przez co oczywistym dla autora jest, że nie znają się na biznesie i folgują wszystkim swoim zachciankom, zszokowani wielkim światem. Wielkim światem do którego drzwi otworzył im Page - żałosny dziwak, wyśmiewany w prasie, wyśmiewany na koncertach, wyśmiewany w środowisku, zajmujący się narkotykami, czarami, narkotykami, nieletnimi dziewczynkami, narkotykami i niszczeniem siebie samego poprzez chorą fascynację potęgą i hołdowaniem własnym ambicjom. Ach, czy wspomniałam o narkotykach? Na koniec zostaje Jones, o którym w sumie nic nie wiadomo, dzięki czemu co prawda nie obrywa za bardzo w książce (oprócz informacji o tym, że jest najbardziej złośliwy i chce od fanów tylko npieniędzy),ale też jego losy po rozpadzie zespołu podsumowane są krótkim: "zaszył się w domku na wsi i wydawał swoje pieniądze nietknięty KLĄTWĄ sprowadzoną przez MANIPULACJE zdziwaczałego gitarzysty swojego zespołu". Nie wiem, jak w obliczu tego wszystkiego wytłumaczyć wszystkie wyprodukowane przez Jonesa płyty i fakt, że w czerwcu wybieramy się na jego koncert do Helsinek, podczas gdy inni "zarobieni muzycy" zajmują się głównie wydawaniem albumów ze zdjęciami? Jeśli "młody" fan zespołu porywa się na tę książkę musi koniecznie zaopatrzyć się w inne pozycje, które zrównoważą jad wylewający się z pozornie obiektywnej książki Daviesa, utrzymanej w kronikarskim stylu. Książka niestety powoduje powstanie setek pytań (głównie co do prawdziwości opisanych wydarzeń),ale nie sugeruje żadnych odpowiedzi poza budowaniem uczucia pogardy wobec "wypalonych muzyków" i "ostatniego lotu sterowca". Bolesne uogólnienia, sprowadzające muzyków do zwykłych marionetek sterowanych przez żądzę sławy i pieniądza, mogą zniszczyć obraz zespołu w oczach nawet wiernego fana, a fakt, że zespół nawykł do tego, aby nie komentować głównie negatywnych doniesień prasy nie pomaga w wyrobieniu sobie zdania na temat książki. Zatem przeczytać trzeba koniecznie, ale z Mickiem Wallem i innymi możliwymi do zdobycia dziełkami pod ręką.