Mit urody

„Mit urody”, esej Naomi Wolf opowiada o społecznym postrzeganiu kobiecej urody, o wpływie licznych, mających obecnie miejsce, zjawisk społecznych na kobiece piękno, kobiece ciała i kobiecy sposób myślenia. Walkę o bycie jak najpiękniejszą poddaje krytyce w kontekście pracy, kultury, mediów (przemysł kosmetyczny i jego reklamy),seksualności czy zdrowia (operacje plastyczne). Przyznam, że na początku reagowałam trochę sceptycznie w stosunku do niektórych aspektów książki. Myślałam: „Jak to?”, „Co ta kobieta ma na myśli?”, „Kogo ona oskarża?”, a część jej słów brzmiała tak, jakby był na świecie jakiś Wielki Tajny Społeczny Spisek, dążący do osłabienia pozycji kobiet. Koniec końców jednak wszystko się wyjaśnia i choć nie ze wszystkimi przyczynami mitu urody, które podaje Autorka się zgadzam, to z głównymi tezami oraz z tym, jaki jest wpływ mitu urody na kobiety, nie mogę się nie zgodzić. Czytając tę książkę, trzeba także wziąć pod uwagę dwie rzeczy. Pierwszą z nich jest to, że wydana była po raz pierwszy 30 lat temu – od tego czasu trochę się zmieniło, niestety jednak tylko trochę i słowa Autorki nadal są szalenie aktualne. Po drugie – Naomi Wolf odnosi się do rzeczywistości Amerykanek, która siłą rzeczy zawsze będzie trochę inna od naszej rzeczywistości. Książka ta szerzy wiedzę, zmusza do myślenia i stawiania sobie pytań oraz do definiowania na nowo kobiecej urody i tego, jak jesteśmy postrzegane w społeczeństwie. Wartościowa jest nie tylko dla feministek, jako (podobno) klasyczny tekst feministyczny, nie tylko dla wszystkich kobiet, aby mogły dzięki niej zmienić swój sposób postrzegania siebie, ale także dla wszystkich mężczyzn, aby wiedzieli, co dotyka kobiety oraz niedługo zapewne dotknie również ich. Polecam.