Mistyfikator

Wow. Nie jestem przyzwyczajony do takich lektur, więc może dlatego odebrałem ją tak mocno. Historia opowiedziana przez Panią Joannę Parasiewicz pomimo trudnych tematów jest przepiękna. Akcja książki podzielona jest na dwie części. W pierwszej fabuła rozgrywa się we Lwowie. W drugiej przenosimy się do Berlina. Zestawienie dwóch całkowicie różnych światów, które łączy przede wszystkim główny bohater Wiktor Fogel. We Lwowie przypadkiem trafia na Fiodora Nikitina, charakteryzatora, który całkowicie zmienia życie Wiktora. Odtąd geniusz będący albinosem będzie spotykał przeróżne osoby, z problemami występującymi dzisiaj regularnie. Będzie pomagał im zmieniać siebie. Z jednej strony dar, ale czy dar może być przekleństwem? „Mistyfikator” to powieść piękna i magiczna. Niesamowicie życiowa. Możemy ją rozpatrywać pod wieloma kątami. Ludzie potrafią przybierać maski, ukrywać rzeczywistość, tworzyć iluzję. To tutaj spotkamy. Inność potrafi być krzywdząca, wykluczająca. Chociaż przenosząc się do Berlina absolutnie tego nie odczuwamy. Wręcz przeciwnie, ta inność i odwaga jest ceniona. Książka opowiada również o realizacji marzeń, ogromnej pracy, dyscyplinie i samodoskonaleniu się. Bardzo ciekawy temat charakteryzacji. To wszystko było cudownie opisane. Tak tajemniczo i głęboko. Autorka zestawiła wiele różnych emocji. Warto też wyróżnić innych bohaterów, na przykład Lolę Passerman, która jest istotnym elementem tej historii. Spotykamy ją już we Lwowie i dość dobrze poznajemy. Ale tych osób jest więcej. Jedne odgrywają większą, inne mniejszą rolę. Oczywiście kluczowy jest tutaj Wiktor, to wokół niego toczy się akcja. Nie jest to łatwa lektura. Jednocześnie subtelna i bardzo delikatna, a z drugiej strony mocno wyrazista i szczera. Okładka fantastyczna, a zakończenie? To po prostu genialna klamra spinająca wszystko. I znowu dylemat. Aż się prosi o napisanie kontynuacji, bo faktycznie niektóre wątki zostały niedopowiedziane. Ale kontynuacja mogłaby po prostu zniszczyć „Mistyfikatora”. Mimo, że jestem fanem serii, to może czasem warto skończyć w odpowiednim momencie.