Mistrzyni sztuki śmierci

„-Ta kobieta jest cudzoziemką, przybyła nie wiadomo skąd, w towarzystwie Żyda i Saracena. […] Kto ją tu przysłał i po co? By siała zamęt? Powiadam, jaki diabeł ją tu do nas sprowadził? - Tak naprawdę, to ja ją sprowadziłem – oznajmił król.” Król Henryk II ma spory problem. W Cambridge doszło do okrutnych morderstw dzieci, a głównymi podejrzanymi są Żydzi. Przeszkadza mu to w interesach, więc postanawia wspomóc rozwiązanie sprawy sprowadzając ze słynnej sycylijskiej szkoły medycznej mistrza sztuki śmierci, kryminalistyka i patologa tamtych czasów. Jak się jednak zaskakująco okazuje, medykiem tym jest Wezuwia Adelia Rachela Ortese Aguilar, medica Trotula, mistrzyni sztuki śmierci. Połączenie kobiety medyka z zabobonną Anglią daje mieszanką raczej wybuchową, a gdy dodatkowo jej towarzyszami są Saracen Mansur i Żyd Szymon – wszystko może się wydarzyć. Główna bohaterka to taka Temperance Brennan średniowiecza, dla której najważniejsza w życiu jest praca, do wszystkiego podchodzi na serio i korzysta głównie z logicznych wyjaśnień, przez co lekko odstaje od zabobonnego środowiska. Pomysł na umieszczenie patologa jako specyficznego medyka w XII wieku wydawał mi się ciekawy. Pytanie tylko ile z współczesnych narzędzi i środków można mu w tym średniowieczu udostępnić? Zbieranie próbek do fiolek jakoś jeszcze przejdzie, ale średniowieczna trupia farma wydaje się dość nieprawdopodobna, przynajmniej ja nigdy o takiej nie słyszałam. Trudno jest też określić czy autorka trochę nie przesadzała z gnębieniem kobiet, czasami odnosiłam wrażenie, że nawet jak na tamte czasy, to chyba nie było aż tak źle. Chociaż może jednak było, wolałabym nie sprawdzać na własnej skórze. Książka do przeczytania raczej jako ciekawostka, trudno wymagać od średniowiecznego patologa-detektywa, żeby przeprowadzał spektakularne badania śladów, więc intryga jest dość prosta i przewidywalna.