Mistrzyni gry

„Mistrzyni gry” to moja druga przeczytana powieść Sydney’a Sheldon’a. Po przeczytaniu „Gniewu aniołów” pomyślałam, że to jego najlepsza książka.. Myliłam się. „Mistrzyni gry” jest jeszcze lepsza. Szybkie tempo, zawrotna akcja, ciekawi bohaterowie, pomysłowość knutych intryg nie pozwala czytelnikowi oderwać się od lektury i trzyma w ciągłym napięciu, aż do samego końca. U Sheldona denerwuje mnie tylko jedno – jego tendencją jest uśmiercanie (przeważnie w tragiczny sposób) pozytywnych głównych bohaterów: starych, młodych oraz dzieci, ale może również i przez to jego książki są tak dramatyczne, wciągające i piękne. 10/10 Gorąco polecam ! 