Mistrz Zagadek z Hed

Książka Patrici McKillip pod tytułem "Mistrz Zagadek z Hed" przenosi nas w świat, gdzie dawno zmarli czarodzieje pozostawili mnóstwo nierozwiązanych zagadek. Głównym bohaterem jest Morgon, książę Hed, które jest ojczyzną prostych chłopów. Ziemdziedzic jednak ma dar do odgadywania odpowiedzi na nurtujące pytania, mądrość i ciekawość, przez co trafia na uczelnię w Caithnard. Po odejściu stamtąd decyduje się rzucić wyzwanie Pevenowi, zmarłemu lordowi Aum, którego to duch jest uwięziony w wieży, a w zamian za pokonanie go w pojedynku na zagadki oferuje swoją koronę. Morgon po wygraniu wyrusza w podróż, aby poślubić Raederle, lecz po drodze ktoś próbuje zatopić statek, którym płynie. Udaje mu się jednak uratować, trafia do Astrina, brata Heureu, króla Ymris, a potem na sam dwór. Tam próbuje go zabić "żona" króla, która jest zmiennokształtną istotą. Wraz z Dethem, harfistą Najwyższego, który sprawuje władzę nad ziemią, wyrusza w podróż do jego siedziby, Erlenstar. Przed Morgonem bardzo długa droga, którą będziemy przebywać wraz z nim. Wszystko jednak jest ukryte w znamieniu na czole Mistrza Zagadek z Hed, bowiem te same trzy gwiazdki znajdują się i na jego harfie, i na legendarnym mieczu. Będzie on musiał przyjąć orzeznaczenie i misję, choć tak naprawdę chciałby tylko wrócić do domu. Wahałam się pomiędzy pięcioma, a sześcioma gwiazdkami. Jednak postanowiłam ocenę nieco zaniżyć. Dlaczego? Książka była nijaka. Nie oczekiwałam od niej zbyt wiele, wręcz byłam nieco przestraszona po przeczytaniu wstępu Andrzeja Sapkowskiego. Sama fabuła i pomysł były w porządku, ale reszta wyszła poniżej przeciętnej. Nieciekawe i wręcz irytujące postaci - wiecznie miotający się Morgon i stoicki Dethu. Swoją drogą, nie przemówił do mnie pomysł na jakąś gloryfikację harf i samych harfistów. Zabrakło mi mapki, choć zdaję sobie z tego sprawę, że jest to nieco starsza fantastyka, ale jest naprawdę ciężko wyobrazić sobie, gdzie mogą leżeć te krainy, które odwiedzał główny bohater i jak w ogóle geograficznie wygląda ten świat. Styl pisania autorki jest z początku ciężki do przyzwyczajenia, a samej książce jakby brakuje... logiki. A przynajmniej takie odnoszę wrażenie. Zabrakło mi tam tego "czegoś". Nie czytało się tego szybko, ale nie byłam powodowana również jakimś wewnętrznym przymusem. Było neutralnie i taka też pozostaje moja ocena tej powieści. Z pewnością sięgnę po dalsze części, gdyż zakończenke mnie zaciekawiło. Mimo dość słabej oceny mogę tą książkę polecić fanom fantastyki i jeśli nie przeraziła Was moja opinia, to bierzcie tą pozycję śmiało do ręki.