Ministerstwo moralnej paniki

Odświeżające. Za każdym razem spotkanie z literaturą azjatycką jest dla mnie przygodą, wyprawą w nieznane. Bo nigdy nie wiem czy dziwność wynika z ekscentryczności autora_ki, czy z różnic kulturowych. Nie inaczej jest w przypadku Amandy Lee Koe i jej opowiadań z tomu "Ministerstwo moralnej paniki". Te opowiadania są dziwne? Czy dziwność jest we mnie? Autorka opowiada o relacjach i granicach w tych relacjach. Może moralna panika to za dużo powiedziane, ale pisarka wzbudza niepokój, podważa oczywistości, bada przestrzenie pomiędzy, strefy zakazane, nasze ukryte pragnienia i intencje. Jest w tym coś fascynującego. Nie wszystko da się objąć "szkiełkiem i okiem", pozwólmy czasem porwać się nurtowi, którego nie rozumiemy, który nas zanosi w rejony nieznane, stawia przed nami pytania może nawet te same, ale zadane w inny sposób, oświetlone z innej strony. To jest fascynujące. I co ważne, bohaterkami wszystkich, prawie, opowiadań są kobiety, to ich świat bada i opisuje Amanda Lee Koe. W tym świecie nic nie jest oczywiste.