Miłość to nie grzech

„Miłość to nie grzech, ale… życie… to też nie grzech.” Udana, wciągająca kontynuacja, dalsze lasy Elwiry i Krzysztofa, których połączyła miłość ich pradziadków. Elwira wydaje książkę o przejmujących losach swoich przodków. Kobieta stara się jak najczęściej zaglądać do babci mieszkającej w Gdyni i bywać u ukochanego w leśniczówce. Ich miłość kwitnie, planują wspólną przyszłość. Podczas spotkania autorskiego dochodzi do spotkania jej rodziny z rodziną Krzysztofa. Jego finał jest zaskakujący dla wszystkich. Krzysztof trafia w lesie na dwóch mężczyzn z wykrywaczem metalu, ci rozmawiają po niemiecku. Kim są i czego szukają? Wielowątkowa, złożona akcja powieści intryguje i wzbudza delikatny niepokój. Ciekawie, autentycznie ukazani bohaterowie, to ludzie jakich mijamy w naszej codzienności. Razem z nimi przemierzałam ich życiowe ścieżki, stali mi się bliscy. Ponownie przenosimy się do przeszłości, tym razem dostajemy wspomnienia babci Elwiry – Łucji. Kiedy to w latach siedemdziesiątych, w Gdyni podczas protestów robotniczych zginął jej mąż Ignacy. Na duży plus zasługuje intrygujący wątek kryminalny. Klimatyczna, niespieszna, wciągająca opowieść. Czytanie było przyjemnością i odskocznią od codzienności. Obyczajowość, spora dawka historii, tajemnice z przeszłości, miłość i przytulna leśniczówka. Serdecznie polecam.