Miłość, proszę pani

Agnieszka Jeż po raz kolejny zbiera czytelnika w niezwykle ciekawy okres dwudziestolecia międzywojennego. Książka w pełni oddaje klimat tej epoki, ukazuje ogromne różnice między grupami społecznymi oraz zmiany jakie zachodziły wtedy w naszej ojczyźnie. „Miłość, proszę pani” to powieść o kobietach i ich ciężkim losie. Niesprawiedliwości i nierównym ich traktowaniu w stosunku do bezkarnych i uprzywilejowanych w społeczeństwie mężczyzn. W książce opisane są w sposób bardzo emocjonalny krzywdy, jakich doświadczały kobiety w sferze zawodowej, ale również w domu rodzinnym i małżeństwie. Dotyczyło to przede wszystkim kobiet z niższych warstw społecznych, ale jak dowiadujemy się z książki, nie tylko... Agnieszka Jeż w swojej powieści połączyła fikcję literacką z rzeczywistością poprzez główne postacie kobiece. Bohaterką autentyczną książki jest Irena Krzywicka, pisarka i działaczka feministyczna okresu międzywojnia. Była ona przez długie lata kochanką Tadeusza Boya – Żeleńskiego, co przyczyniło się wielu plotek z ich udziałem, jak również skandali. Ja, przyznam się szczerze, do tej pory nie znałam postaci Pani Krzywickiej. Dopiero dzięki powieści „Miłość, proszę pani” odkryłam tę odważną i walczącą o prawa kobiet autorkę wielu felietonów o ich problemach i dramatach. Fikcyjną bohaterką, ale jakże realistyczną była Teresa Kulebianka. To pochodząca z ubogiej rodziny tancerka pracująca w teatrze, która poprzez ciężką pracę stara się wyrwać z kręgu nędzy i podrzędnego traktowania kobiet. Marzyła o prawdziwej miłości i szczęśliwym życiu u boku kochającego ją mężczyzny. Agnieszka Jeż tak pokierowała życiem bohaterek, aby ich losy w pewnym momencie splotły się, a one same stały się sobie bliskie. „Miłość, proszę pani” nie jest powieścią lekką i romantyczną. To emocjonalna, momentami bardzo tragiczna opowieść. Nie brak tu drastycznych scen (min. opisujących wykonywanie zabiegów aborcji w skrajnie niehigienicznych warunkach). To także pokazanie umierających z braku leków dzieci, samotnych kobiet opuszczonych przez mężów, walczących o wykarmienie potomstwa. Kobiet przepracowanych do kresu swych sił, zaniedbanych, osamotnionych w codziennej walce, tak naprawdę o przeżycie, czy przetrwanie kolejnych kilku dni. Po przeczytaniu książki kipiała we mnie wściekłość na rzeczywistość, która została w niej ukazana. Bezsprzecznie autorka odtworzyła prawdziwe realia opisanego okresu historycznego, jednak ja przez całą powieść nie mogłam pogodzić się z przedstawionym w niej losem kobiet. Książka „Miłość, proszę pani” na zawsze pozostanie w moim sercu. Przeczytajcie koniecznie!