Miłość po krakowsku

Wbrew wysokim ocenom tej książki, muszę przyznać, że nie spełniła ona moich oczekiwań. Nie chodzi o fabułę, bo akurat ona jest w miarę ciekawa, ale o sposób ukazania całej historii, która we mnie nie wywołała specjalnych emocji, podobnie jak sama bohaterka. Nela jest architektem terenów zieleni, od kilku lat sprawuje opiekę nad Zuzą - szesnastoletnią bratanicą, której rodzice wyjechali za granicę. Do mieszkania naprzeciwko wprowadza się nowy lokator - Maks, przystojny, ale nieco gburowaty. Wkrótce okazuje się, że razem mają pracować nad rewitalizacją ogrodu zabytkowego pałacyku niedaleko Krakowa. Ale nie ich relacja wydaje się być pierwszoplanowa w powieści, choć widzimy, jak zmienia się powoli wzajemny stosunek tych dwojga; stanowi ona - w mojej ocenie - tło do ukazania tajemnic skrywanych przez bohaterów, trudnych realcji Maksa z rodzicami, nieobecności w życiu Zuzy matki, która zniknęła z jej życia, gdy ona miała 8 lat, a potem wyjazd ojca, jego milczenie, jej poczucie odrzucenia, samotność ... Czy uczucie, które zrodziło się między Nelą i Maksem ma szansę przetrwać, czy demony z przeszłości Maksa oraz nowe wyzwania, z którymi przyjdzie zmierzyć się Neli nie zniszczą tego związku, czy Zuza zazna wreszcie spokoju i wybaczy ojcu? Powieść ma dość fajną fabułę, porusza ciekawe tematy, ale czasem wydawała mi się płytka, pozbawiona głębszych emocji, tego czegoś, co wywołuje ciarki, wyciska łzę... Pewnie to tylko moje subiektywne odczucie, bo przecież książka ma wysokie oceny. Niemniej czekam na ciąg dalszy historii Neli i Maksa oraz Zuzy, która po latach odzyskała szansę na powrót do własnej rodziny.