Miłość matki

Małżeństwo Celeste i Robert trwają w żałobie po śmierci swojego kilkuletniego synka, który przegrał walkę z białaczką. Bohaterka nie może pogodzić się z tym i zapada w letarg, zaprzestaje pracy, nic nie ma dla niej sensu... Każdy dzień jest dla niej udręką i cieszy się, gdy zachodzi słońce, ponieważ skraca się jej cierpienie na tym ziemskim padole. Jej więź małżeńska z mężem również cierpi... Niespodziewanie Celeste musi zaopiekować się siostrzeńcem Roberta - Brunonem przez pięć dni. Kobieta boi się tego, ponieważ chłopczyk przypomina jej Jacka - jej zmarłego synka. Wraz z upływem dni okazuje się jednak, że chłopiec wyzwala radość, a oprócz tego ma pewne zdolności, które pozwalają kobiecie rozliczyć się z przeszłością i zakończyć żałobę. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i jestem zaskoczona, że wybrałam tak krótkie opowiadanie - bo w sumie można je tak nazwać... Ale czuję, że chwile spędzone przy tej historii to były miłe chwile. Santa Montefiore porusza trudny temat jakim jest ból i cierpienie po stracie dziecka. Jednocześnie daje nadzieję, że każda żałoba kiedyś się kończy i warto szukać optymistycznych iskierek, a nie chować się w sobie, w swej rozpaczy. Niewątpliwie tytuł w 100% oddaje treść książki, gdyż miłość matki to najsilniejsza i najtrwalsza miłość, która pozwala przenosić góry i pomaga uporać się ze stratą najbliższej osoby, mimo że na początku bardzo boli. Pióro autorki jest lekkie, a słowa unoszą się jakby na wietrze... Mimo, że nigdy nie lubiłam opisów przyrody, to w dziełach Santy pozwalają one poczuć jej obecność wokół siebie, usłyszeć śpiew ptaków i powiew wiatru... Zdecydowanie jest to znak rozpoznawczy pióra autorki. Dodatkowo wydawca postanowił na końcu książki umieścić dwa fragmenty różnych powieści Santy Montefiore, co zachęca do zapoznania się z jej dorobkiem. I ja zdecydowanie i z wielką chęcią zatopię się w kolejnej lekturze :)