Miłość jest podróżą

"Trzeba się cieszyć tym, co jest dziś, bo jutra może nie być." „Miłość jest podróżą” to trzecia część cyklu Bogny Ziembickiej "Willa Pod Jodłami". Autorka tej serii opowiada nam losy sióstr, Jagi i Meli oraz innych, coraz to nowych bohaterów, którzy czasem wprowadzają niejako zamieszanie wśród innych postaci, wnoszą powiew świeżości. Mela ponownie ma dylemat, nie jest do końca pewna, czy tak naprawdę chce wziąć ślub z Mateuszem. Przygotowania do ślubu, którego organizacją zajęła się Jaga idą pełną parą, lecz Mela nie jest pewna nie tylko uczuć Mateusza, ale i swoich. Tym bardziej, że zjawiła się dawna miłość Mateusza - Aleksa. Mela po prostu jest zwyczajnie zazdrosna..., a i w szpitalu również nie ma lekkiego życia. "Ile kobiet powinno pracować na oddziale chirurgii? Siedem. Żeby codziennie inna zmywała naczynia i robiła kawę kolegom." Jaga w pociągu poznała dwóch mężczyzn, z których jeden jakoś ją zaintrygował, tym bardziej, że bardzo lubi podróże. Przydałby jej się w biurze taki ktoś. W swojej Willi pod Jodłami kobieta czuje się już bezpiecznie, zwłaszcza, że jej chłopak, Damian, wytropił nękającego ja stalkera. Okazało się jednak, że to nie wystarczyło. Stalker pojawia się pod jej domem i... z pomocą dwóch drabów, porywa Jagę. Na szczęście całe zdarzenie widział Wiktor, mężczyzna poznany w pociągu, który przyjechał porozmawiać o pracy. Zaalarmowana pani Aniela szybko organizuje grupę i śpieszy z pomocą dziewczynie. "Człowiekowi się wydaje, że ma mnóstwo czasu, a nagle nie zostaje mu ani sekunda." Niby wszystko jest monotonne i zwyczajne, ale to przecież niemal normalne życie każdego z nas, to jednak autorka wplata między nie wspaniałą wyprawę do Indii, kraju tak zupełnie innego niż znamy, a także wspomnienia o działalności szpiegowskiej pani Anieli. Bardzo klimatyczna opowieść o przyjaźni, miłości i zaufaniu, o relacjach międzyludzkich i sąsiedzkich zażyłościach, o tym, ze powinniśmy mieć wokół siebie ludzi, którzy zawsze będą nas wspierać i pośpieszą z pomocą. Tak właściwie to można te książkę traktować jako odrębną pozycję, lecz łatwiej zrozumieć wszystkie powiązania, gdy czyta się serię po kolei. Myślę, że jeszcze wrócimy do Zagórza, gdyż autorka uchyliła maleńką furtkę do następnej części. Polecam.