Milczenie jest srebrem

"Nie takie rzeczy w końcu się piło. Przypomniał sobie butelkę przemysławki, którą wypił kiedyś w akcie desperacji, gdy nad ranem po całonocnym pijaństwie w domu nie zostało już nic do wypicia. Odbijało mu się po tym chyba z tydzień kwiatowym zapachem." Żebym tak chociaż raz, jeden jedyny raz, mogła napisać coś złego o kolejnej odsłonie alkoholowo-sensacyjnych przygód milicjantów z Poznania! Ale nic tego. Ryszard Ćwirlej uparcie trzyma wysoki poziom, a biednemu czytelnikowi już zaczyna brakować komplementów. Bo ile można się rozpisywać, że zabawna, że czyta się jednym tchem i aż człowiekowi szkoda, że to tylko niecałe 500 stron, bo z przyjemnością spędziłbym w ćwirlejowym świecie jeszcze kilka wieczorów? Powtarzam się, wiem. I dlatego już ani słowa nie napiszę na temat mojego ukochanego Teosia Olkiewicza, pierwszego pijaka/playboya PRL-u, którego po prostu uwielbiam. Tyle. Koniec. Kropka. Czekam na więcej :)