Mikrokosmos literacki. Przestrzeń genologiczna małych form narracyjnych w prozie polskiej lat 1945-1989

W literaturze małe jest piękne, zwięzłe formy są bogate w treść, a mikrohistorie – doniosłe. O tym nie trzeba już przekonywać. Wciąż jednak niewiele jest publikacji ukazujących bogactwo znaczeń, możliwości i form tego, co małe. „Mikrokosmos literacki” ma tę lukę uzupełnić. Książka stanowi próbę ukazania złożoności i różnorodności małych form narracyjnych powstałych w polskiej prozie drugiej połowy XX wieku. Wielopostaciowe aluzje do kompozycji, hierarchii wartości czy wizji świata w obrazku, charakterze, portrecie, anegdocie, przypowieści, baśni magicznej oraz bajce zwierzęcej umożliwiają spojrzenie na tradycję gatunkową jako na klucz otwierający drzwi małej formy. Z tej wyłania się makrokosmos sensów – rozpoczyna się pasjonująca intelektualna podróż w głąb literackiego mikrokosmosu…