Migot. Z krańca Grenlandii

OCENA - 9/10 WYBITNA Cudownie było przenieść się na daleką Północ Grenlandii do Qaanaaq oraz Siorapaluk, gdzie mogłoby się się wydać, że czas stanął w miejscu. W trakcie lektury jednak odkrywamy jak żyją naprawdę ludzie w tak surowym klimacie praktycznie odizolowanym od świata. Grenlandia to autonomiczne terytorium zależne Danii, najwieksza wyspa na świecie niebędąca kontynentem pokryta niemal 80 % lodem grenlandzkim. Głównymi bohaterami reportażu pani Ilony Wiśniewskiej w książce pod tytułem „MIGOT. Z KRAŃCA GRENLANDII” są Inuici oraz kilku przyjezdnych Europejczyków, których zadaniem było wypełnienie określone misji - kontraktu. Warto wspomnieć, że Inuici są grupą rdzennych mieszkańców obszarów arktycznych i subarktycznych Grenlandii ale również Syberii, Alaski czy Kanady. Jak zapewne wszyscy pamiętamy z przeszłości upowszechniła się nazwa Eskimosi, termin ten wywodził się od wyrażenia „zjadacze surowego mięsa” dziś uchodzi w tym obszarze za określenie obraźliwe. Autorka podczas swojego trzy miesięcznego pobytu w tym odludnym miejscu musiała zaskarbić sobie przychylność raczej zamkniętych w sobie Inuitów, aby móc napisać o nich rzetelny reportaż. Trzeba przyznać, że to się autorce udało, jej urok osobisty, spostrzegawczość oraz obserwacja mieszkańców podczas ich codziennych obowiązków pozwoliła na napisania tej cudownej książki, która urzekła mnie w każdym elemencie. Pani Wiśniewska nie ocenia bohaterów swojego reportażu, stała zaś się biernym słuchaczem i pozwoliła Inuitom opowiadać swoje historie, nie raz bolesne, smutne, pełne traumy, innym razem radosne, pełne uroku i piękna. Taka swobodna wypowiedź od serca pozwoliła podczas lektury czytelnikowi lepiej tych ludzi zrozumieć czy poznać ich poglądy, marzenia, prawdziwe życie, która nie ma co ukrywać nie jest usłane różami to prawdziwa walka o przetrwanie każdego dnia w tym surowym klimacie. Czego dowiemy się z tej relacji?, otóż bardzo wielu ciekawych informacji o samej Grenlandii oraz o jej mieszkańcach. Przede wszystkim poznamy Inuitów, których nazywają Avanersuarmiut, wykorzystują oni zasoby natury w tradycyjny sposób który odziedziczyli od przodków. Głównie polują żeby zapewnić sobie żywność na zimę oraz skóry na ubrania. Dowiemy się czy dla nich jest pies zaprzęgowy i jakie ma znaczenie gdy nadchodzi noc polarna i formujący się lód. Poczytamy o morsach, fokach i niedźwiedziach polarnych oraz w jaki sposób na te zwierzęta polują. Dowiemy się wiele więcej ale szczegółów nie mogę zdradzić, lepiej tę książkę samemu przeczytać. Przez surowość oraz dzikość miejsca w którym toczy się ta opowieść oraz umiejetność opisania tego wszystkiego z czym zetknęła się Pani Wiśniewska na miejscu, dostajemy do rąk kompletny, rzetelny reportaż który co tu ukrywać jest bardzo interesujący i atrakcyjny dla czytelnika. Forma oraz barwny język jakim operuje autorka przyciąga niewątpliwie do lektury, którą czyta się z prawdziwą przyjemnością. Ja pochłonąłem tę książkę w jeden dzień i nawet się nie obejrzałem a już byłem na końcu. Z wielką przyjemnością zapoznam się z kolejnymi książkami tej autorki. Myślę że ich wartość poznawcza będzie na równie wysokim poziomie co w tej książce. Wkrótce się o tym przekonam. Polecam. Jack_