Międzyczasowiec

Międzyczasowiec to moje pierwsze spotkanie z autorem Tomaszem Mrózem i jego twórczością. Miałem trochę obaw przed lekturą, ale również liczyłem na dobry kryminał, bo historia zapowiadała się niezwykle ciekawie. Jeszcze sięgnięcie czasów drugiej wojny światowej i tajemnic sprzed lat było dla mnie dobrym posunięciem. Dlatego chętnie zabrałem się do czytania oczekując dobrego lub lepszego kryminału. Historię jaką dostajemy można podzielić na kilka wątków, które zostały spięte ze sobą w znakomity sposób. Przenosimy się pod koniec drugiej wojny światowej, gdzie Armia Czerwona zaczyna swoją ofensywę na niemieckich wojskach próbując wyprzeć ich z zajmowanych terenów polski. Niemcy czując wrogi wiatr zaczynają pomału myśleć o odwrocie, ale walcząc do samego końca o każdy skrawek ziemi. Mieszkańcy chcą wreszcie, aby wojna skończyła się i terroryzm zaborcy. Jednak pośród zawirowań wojennych i dramacie ludności niemieccy żołnierze zaczynają poszukiwania i obawiają się tajemniczego mściciela, który wycina swoim ofiarom imiona i nazwiska. Poszukiwania nie dają rezultatu, a okoliczni mieszkańcy zaczynają go nazywać Mścicielem. Zawirowania wojenne, nasilenie się partyzanckich ataków i ofensywa Armii Czerwonej nie dają szansy na odnalezienie sprawcy morderstw na niemieckich żołnierzach. Autor zręcznie i niezwykle skrupulatnie oddaje klimat wojennej zawieruchy, gdzie każdy nie może być bezpieczny, ale z nadzieją oczekują uwolnienia spod jarzma wroga. Drugim wątkiem jest prywatne śledztwo komisarza Przytuły, który próbuje dowiedzieć się, czy ojciec zabił Witka Kopeckiego w tysiąc dziewięćset czterdziestym ósmym w przypływie zazdrości o matkę bohatera. Dociera do dokumentów rzucających światło, lecz dopiero wyprawa w przeszłość może dać odpowiedzi jakich poszukuje. Tym sposobem zostajemy przeniesieni nie tylko do końca drugiej wojny światowej, ale poznajemy losy powojenne bohaterów mających wpływ na późniejsze wydarzenia. Retrospekcje wydarzeń i wizje Przytuły jeszcze bardziej początkowo mieszają i nie wiadomo o co chodzi. Jednak za ich sprawą przenosimy się w przeszłość poznając okruchy układanki, które w trakcie śledztwa zaczynają mieć znaczenie. Fajnym pomysłem było ukazanie losów Witka będącego kolaborantem i volksdeutschem, który swoją działalność zaczynał od kradzieży kosztowności ofiar obozów niemieckich. Później za sprawą zmian jakich się w nim dokonała poznajemy jego losy i walkę z wrogiem na jaką zdobył się. Prowadząc śledztwo Przytuła dowiaduje się o nim sporo, ale dopiero podróż w czasie jaką odbywa ukazuje zależność pomiędzy wydarzeniami z przeszłości i teraźniejszymi. Autor w tym przypadku sięga po motyw naprawienia krzywd lub zmiany jaką bohater może zrobić, aby wszystko potoczyło się innym torem. Musi nie tylko odnaleźć się w przeszłości, ale także znaleźć się w nowej rzeczywistości w jaką trafi. Bohaterowie występujący w książce zostali nakreśleni świetnie i poznajemy ciekawe postacie. Nie ważne czy na drugim planie, trzecim lub głównym. Każdy z nich jest wykreowany świetnie i wzbudza ciekawość. Komisarz Przytuła to policjant mający swoje humorki, ale zawsze dokładny, drobiazgowy, umiejący zdobywać informacje, poszukujący poszlak i składający w całość uzyskane informacje. Jego sylwetkę autor wykreował pod względem psychologicznym świetnie. Ma własne cechy charakteru i zachowania, które go odróżniają od innych. Od samego początku można było polubić komisarza, poczuć sympatie i kibicować mu w czasie niebezpieczeństwa jakie spotyka na swojej drodze. Bardzo fajna i ciekawa postać, wyrazista z krwi i kości. Drugim bohaterem jest Witek Kopecki, którego losy zostały osadzone w czasie wojny i w powojennej rzeczywistości. Na początku wzbudza mieszane odczucia swoim zachowaniem i podejściem. Jednak później wraz ze zmianą jaka dokonuje się w nim staje się postacią dramatyczną uwikłaną we własne demony. Wtedy wytwarza się nić sympatii do niego. Oprócz nich spotykamy całą listę postaci jak ojca i matkę bohatera, dwóch ponurych postaci z grobu Nieznanego ze swoim marudzeniem zaprawionym humorem, Obuchowską, Krzysztofa, siedzących na ławce pijaków i Jontka ze swoją gwarą góralska oraz wielu jeszcze innych. Dostajemy cały korowód bohaterów uwikłanych w różne czasy i wydarzenia połączonych zależnościami. Posiadających głębie i nie dostajemy jednowymiarowych postaci. Relacje jakie łączą poszczególnych bohaterów też zostały świetnie nakreślone i ciekawie. Same dialogi są napisane bardzo dobrze, sprawnie i podszyte nieraz humorem, ironią lub nawet pojawiają się w nich emocje. Książka Międzyczasowiec to połączenie kryminalnej intrygi, powieści obyczajowej, romansu i fantastyki za sprawą wyprawy w przeszłość w jedną całość. Pierwsza połowa książki jest zależna od dwutorowego biegu wątków, który raz przenosi nas w przeszłość do czasów drugiej wojny światowej, aby następnie przenieść do współczesnych czasów, gdzie toczy się śledztwo. Oba wątki zostały poprowadzone w znakomity sposób i uzupełniają się bardzo dobrze. Wydarzenia z przeszłości autor oddał w świetny sposób tworząc historie mocno osadzoną w tamtym okresie. Przenosząc się zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń i niebezpieczeństwa jakie czyhają na mieszkańców ze strony niemieckich oddziałów. Czuć atmosferę niepokoju, nawet grozy i wiatr zmian wraz z nadejściem wojska Armii Czerwonej. Druga część dotyczy prywatnego śledztwa prowadzonego przez komisarza Przytułe, który próbuje dowiedzieć się co stało się z Witkiem i czy ojciec mógł zabić go w przypływie zazdrości. Retrospekcje komisarza, dziwne wydarzenia, pojawienie się niestrudzonych wędrowców w czasie, podróż do przeszłości, samochód pełen złota i próba wpłynięcia na przeszłość. Autor porusza również temat ingerencji w wydarzenia z przeszłości, naprawę wszystkiego co poszło nie tak i konsekwencje jakie musi ponieść bohater w wyniku przeprowadzonych zmian jakie dokonują się. Jednak zawsze pozostaje obawa jak wszystko skończy się jakby każdy mógł wprowadzić takie zmiany i naprawić własne lub cudze błędy popełnione w przeszłości. Książka Międzyczasowiec jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością Tomasza Mroza, którą mogę uznać za bardzo udaną. Historia jaka dostałem jest wielowątkowa, ciekawa i wciągająca. Kryminalny wątek z intrygą ma pierwszeństwo wraz z tłem obyczajowym i ukazaniu życia pod zaborem lub powojennej rzeczywistości. Pojawiający się wątek romansu nie dominuje całości, ale został zręcznie wpleciony w samą historie. Jest nie przesłodzony i nie przeszkadzał mi w czasie czytania. Motyw fantastyki w postaci możliwości podróży w czasie został wykorzystany przez autora dobrze i odegrał ciekawą rolę w całej opowieści. Na pewno dwie postacie starych i zasuszonych staruszków wnosiło humor swoim marudzeniem i bawił się w takim chwilach znakomicie. Pomimo wszystko czasami opisy mogły by być bardziej zwięzłe, bo w kilku momentach były za długie. Pomimo tego historia jest ciekawie napisana i stworzona. Osadzenie akcji w realnych miejscach i dodanie fikcyjnych wydarzeń wprowadziło realizm do samej opowieści jaką dostałem od autora. Nie brakuje intryg, pościgów, ucieczek i walki jaką prowadzą bohaterowie. Sięgając po Międzyczasowca nie wiedziałem czego spodziewać się i zostałem miło zaskoczony tym co dostałem. Dlatego czas poświęcony na czytanie nie uważam za stracony i bawiłem się podczas czytania świetnie. Pierwsze podejście i spotkanie z autorem było warte uwagi i jestem zadowolony z tego co dostałem. W przyszłości planuje wsiąść się za inne jego książki, bo Międzyczasowcem przekonał mnie do siebie i chętnie przeczytam jeszcze jakąś jego książkę. Polecam fanom nie tylko kryminału, ale również powieści obyczajowej, bo każdy znajdzie w niej coś dla siebie.