Miasto złudzeń

Z miejsca odradzam to dzieło miłośnikom amerykańskich blockbusterów, z otwartymi ustami śledzącym Willa Smitha podłączającego się do pozaziemskich komputerów i z ujmującym uśmiechem złego chłopca ratującego ludzkość. O inwazji można bowiem, a nawet chyba trzeba, myśleć nieortodoksyjnie i w znacznie szerszych kategoriach, w tej zaś konkurencji z pewnością nie jest Le Guin ostatnią gapą. Ogromnym i humorystycznym atutem pierwszych polskich wydań powieści z cyklu "Ekumena", a konkretnie trylogii haińskiej, są przydane im przez Amber groteskowo awanturnicze okładki, które nijak nie korespondują z treścią pisarstwa Le Guin. W "Mieście złudzeń" wątek przygodowo-podróżniczy istotnie zajmuje wprawdzie sporą część powieści, jednak tuż pod nim czai się fascynująca tajemnica, do której przez większość czasu trudno nawet sformułować właściwe pytanie. Le Guin ponownie wykorzystała bowiem oklepany schemat, by podzielić się z czytelnikiem swoimi nieoklepanymi przemyśleniami i sugestywną wizją możliwej przyszłości, połączoną z próbą badania granic ludzkiego umysłu. Próba wypada zaś korzystnie dla obszaru wyznaczonego tymi granicami, a niekorzystnie dla współczesnych tegoż obszaru użytkowników, co jednak nikogo choć pobieżnie obeznanego z twórczością i poglądami amerykańskiej pisarki nie powinno dziwić.