Miasto Tańczącego Karpia. Książka-gra dla poszukiwaczy przygód

Bardzo, bardzo, bardzo długo zastanawiałam się jak ocenić tę książko-grę. Gdybym miała napisać ocenę w pierwszym tygodniu to dałabym -10. Dziś, po skończeniu daję +100. Dlaczego? Zacznę od początku. Książę poleciła mi znajoma, która z totalną fascynacją opowiadała mi, że autorzy to są Ci sami ludzie, którzy napisali "Mamoko" i mnóstwo innych wspaniałych książek, które znam. Opowiadała mi też jak to z własną córką przepadła w tej historii i nie potrafiły się oderwać. Zaczęłam i ja razem z bratanicą lat 9. Po tygodniu chciałyśmy wrzucić tę książkę do kosza. Prawie każda zaczęta przez nas historia kończyła się fiaskiem. Kompletnie nic z tego nie rozumiałyśmy. Frustracja rosła z każdym kolejnym przeczytanym numerkiem. Jedyna myśl w naszych głowach to było "bez sensu". Opowiedziałam to mojej znajomej, na co ona przytaknęła i zachęciła nas słowami "Dajcie jej szansę. Nie poddawajcie się. To wszystko się ułoży.". I rzeczywiście. Grałyśmy dalej i dalej i dalej. Tempo rosło, ciekawość stała się główną motywacją napędową. Plecak i lista haseł zaczęły się zapełniać w błyskawicznym tempie. Naklejki znikały jedna po drugiej. Aż do dziś, kiedy to skończyła się nasza przygoda w Mieście Karpia i jest nam smutno niczym w ostatnim dniu wakacji. Także mam taką notatkę dla wszystkich osób, które będą chciały porzucić tę grę oraz które będą sfrustrowane tak jak i my na początku: "Grajcie i czytajcie dalej. Na pewno nie pożałujecie!". Dałam dodatkową gwiazdę za wspaniałą i tytaniczną pracę autorów oraz za wydanie tej pozycji. Mega fajny pomysł na teczkę, naklejki oraz plecak z artefaktami do zbierania. Szkoda, na prawdę wielka szkoda, że ten jeden mankament z początku ma tak negatywny wpływ na resztę. Prawda jest taka, że gdyby nie moja bratanica to ja bym już nie kontynuowała tej gry. Tak na prawdę to tylko dzięki tej 9-latce (i dla niej) postanowiłam kontynuować tę grę.