Miasto i rzeka

# Wyzwanie LC 2022 na Lipiec – przeczytam cienką książkę (mającą maksimum 200 stron). To druga książka autorstwa Wojciecha Guni, którą poznałam. I po raz drugi autor zaraz po rozpoczęciu jej czytania „postawił mnie do pionu” informując – nie jest to zwykłe czytadło, lekko i relaksacyjnie napisane, a jeśli chce się zrozumieć jej przesłanie trzeba się skupić i uważnie CZYTAĆ. To zbiór dwóch mrocznych, klimatycznych, robiących wrażenie opowiadań, stanowiących (za autorem) awers i rewers jednej monety. Ich motto brzmi: „(…) ludzkie życie zaczyna się i kończy w tym samym momencie. W jednej chwili. Początek jest tylko początkiem końca.” Pisarz jest znakomitym literatem i niezależnie od gatunku tworzy ambitne teksty używając elokwentnego języka. Używa słów i metafor rzadko stosowanych w pospolitej beletrystyce. Wprowadza do swych utworów rozważania filozoficzno – egzystencjonalne dotyczące sensu istnienia, bólu, cierpienia, a w tym konkretnym przypadku utraty bliskich osób, STRACHU przed CIEMNOŚCIĄ i tego co się z niej wyłania. Odwołuje się do „STRACHÓW” z ciemności, których nikt nigdy nie chciałby doświadczyć. To dziwny HORROR PSYCHOLOGICZNY, a dla niektórych „gnostycki kryminał’ wobec którego nie przejdziemy obojętnie. Polecam twórczość W. Guni fanom horroru, grozy i nie tylko…