Miasteczko Salem

Z reguły początek większości książek bywa nieco nudnawy, czasami nużący, krótko mówiąc nie zawsze lekkostrawne i przyjemne wprowadzenie czytelnika w wydarzenia: zapoznanie z bohaterami wraz z ukazaniem ich cech charakteru, opisy miejsca akcji, nakreślenie ram fabuły itd. itp. W tym przypadku jest od razu niezwykle interesująco, czuć ten niepowtarzalny „kingowski” mroczny klimacik, atmosfera ciągle się podgrzewa, napięcie wzrasta i tak jest przynajmniej w moim odczuciu przez pierwsze sto, no może sto pięćdziesiąt stron, osiągnięty zostaje w tym miejscu przez autora szczyt perfekcji...potem niestety zaczyna się typowe dla większości pisarzy kombinowanie na siłę, wymyślanie niestworzonych wampirów z długimi zębami biegających po miasteczku i od tego momentu czar i urok książki się rozleciał- może dlatego, że nigdy nie pociągały mnie opowiastki o wampirach, chyba że w filmach jak chociażby w znakomitej komedii „Nieustraszeni pogromcy wampirów” z 1967 w reżyserii Romana Polańskiego, ale jeśli idzie o formę pisaną tycząca o wampirach, w tym gustuję już nieco mniej. Powiedzieć jednak, że „Miasteczko Salem” to kiepska książka to powiedzieć nieprawdę, zdecydowanie jest to książka dobra, a nawet bardzo dobra, ale na tle tych, które przyszło mi przeczytać dotychczas z bogatego repertuaru S. Kinga, jest to książka jak dla mnie nieco słabsza, troszkę za bardzo pachnie komercją, sprawia wrażenie, że ilość zdominowała jakość. Tak czy inaczej, książka warta przeczytania, nie pozostawia kaca w postaci uczucia zmarnowanego czasu. Polecam.