Mężczyzna, który się uśmiechał

W końcu koniec. Wiele by gadać o Kurcie, gdybym nie tkwił w nurcie. Jednakoż tkwię. I wiele gadania, to byłaby ściema. Bo gadać, za bardzo o czym nie ma. Postaci, erudycja, szkic, dialektyka, co najwyżej akceptowalnymi uznać można. Wallander naftaliną zalatuje, a jego uśmiechnięty antagonista, w krezusa bez charyzmy celuje. Na 100% Mankell zaraził się kryminalnymi bakteriami koczującymi na smoczku z mlekiem. Ale od zainfekowania do eskalacji martwota się wdała. I monotonna szablonowość prozaiczna. Specyfika kryminału wymaga dozowania. Od skupienia, przez wstrząs, na szoku skończywszy. Tu mamy do czynienia z ciszą przed burzą, która bokiem przechodzi. Zoczę, co się w epizodzie kolejnym urodzi.