Metro

Jakiś czas temu przeczytałem poprzednią książkę Ziębińskiego „Lockdown” i trafił mi do gustu jego sensacyjny styl narracji. Jako efekt – nie mogłem sobie odpuścić „Metro”. Ziębiński nie zawodzi. Wpuszcza czytelnika w narrację rodem z klasyków literatury sensacyjnej. Nie mamy do czynienia ani z kryminałem, ani z thrillerem, tylko ze starą dobrą sensacją opierającą się na mnogości wydarzeń i zabójczym tempie narracji. W „Metro” równolegle toczy się kilka wątków, co pozwala na utrzymanie tempa. Ale tez ma jeden mankament – o ile tytułowe warszawskie metro w jakiś sposób te wątki łączy o tyle są one z kilku różnych bajek. Do tego opis książki, który w konsekwencji totalnie rozminął się z fabułą. Było dynamicznie, Ziębiński hasał po wątkach jak zajączek po leśnej polance. Ale też były to skoki nieco chaotyczne, nie do końca wyjaśnione. Przypominało to filmową „Szklaną pułapkę”, ale w jej ostatnim, nie najlepszym, wydaniu. Całkiem znośna sensacja, ale do perełki brakuje.