Metoda wodna

Lubię Johna Irvinga i jego książki. "Metoda wodna" jest drugą w jego dorobku pisarskim i można to odczuć poprzez pewnego rodzaju "niedociągnięcia pióra", brak płynności fabuły czy usypianie czytelnika rozwlekłymi opisami czy zapętleniem wątków.. Ale mimo wszystko czuć już w tej prozie dobrego, klasowego pisarza. Książka mocno zakręcona, z przerysowanymi postaciami, przeplatająca teraźniejszość z przeszłością młodego doktoranta cierpiącego na problemy z moczowodem, borykającego się z problemami finansowymi i nie mogącego odnaleźć się, czy w pełni zaangażować w związki z kobietami. Główny bohater to Trump ( który w książce występuje pod kilkoma pseudonimami i to, dopóki się nie oswoiłem z tym, trochę wprowadzało mi czytelniczego chaosu) to egoista i lekkoduch, którego losy naznaczone są dziwnymi i nietrafnymi wyborami i kłamstwem, ogarnięty gąszczem tłoczących się w głowie dylematów i niedopowiedzeń. W jego życiu są dwie dominujące, nietuzinkowe kobiety Duża i Tulpen, każdą kocha na swój sposób ale też jest w stanie bez wahania zdradzić jakimś skokiem w bok, oraz Merill najlepszy kumpel z młodości, którego pozostawił dla Dużej, za którym wciąż tęskni a może bardziej za utraconą młodzieńczą wolnością którą przeżywali razem. Początek książki jest dosyć trudny dla czytelnika, wręcz toporny, nudny, momentami niezrozumiały, wymaga samozaparcia aby dalej czytać i jej nie odłożyć na święte nigdy. Dopiero z czasem kiedy zaczynamy w głowie sobie układać te różne wątki i osoby, kiedy oswoimy się z różnymi pseudonimami głównego bohatera, zaczyna być nieco lepiej, płynniej i ciekawiej.