METODA

Młodą, sławną brytyjską aktorkę Wendy Emmerson, którą czytelnicy pierwszego tomu zatytułowanego Oczy anioła już poznali, zastajemy w Londynie w sali projekcyjnej na przedpremierowym pokazie filmu z jej udziałem. Pod koniec seansu rozpamiętuje tam ona swój zeszłoroczny pobyt w Polsce na plenerowych zdjęciach do tegoż filmu, rozpoczęty ucieczką z hotelu, która rozwinęła się w kilkugodzinną przygodę. Przygodę z pozoru błahą, a jednak, jak to teraz zrozumiała, niezwykle dla niej ważną. Przygodę, o której po powrocie do hotelu chciała jak najprędzej zapomnieć, a o której przez cały rok zapomnieć nie potrafiła. Wspomina również pracę nad filmem, przyznając, że to właśnie dzięki tej przygodzie okazała się ona czymś dalece innym, niż to, czym być miała. Ale wśród zaprzątających ją kwestii jest coś, co szczególnie przykuwa jej uwagę. Tym czymś jest miłość, która tak nagle i niespodziewanie pojawiła się wtedy w jej sercu – początkowo sądziła, że zniknie ona bez śladu jeszcze tamtej pierwszej nocy, a przecież nie przestawała o niej myśleć przez wszystkie dni minionych dwunastu miesięcy. I ten jej zadziwiający wpływ, jaki miała na nią i na tak wiele spraw w jej życiu. I w końcu jej skutki, które do tej pory mogła już ocenić, oraz te, które będą miały miejsce dopiero po tym seansie i które – choć jeszcze o tym nie wie – ostatecznie doceni. A gdy na widowni zapala się światło… W pierwszym tomie towarzyszyliśmy Wendy przez jeden dzień, w tym przeżyjemy z nią kilka tygodni, obserwując jej zmagania z emocjami władającymi nią od tamtego niedzielnego poranka oraz wysiłki mające przywrócić w niej utracony wtedy spokój ducha. Razem z bohaterką podążymy do Szkocji i do Australii, wpadniemy na pół doby do Warszawy, a potem na trochę dłużej do Cannes oraz spędzimy z nią parę gorących dni i nocy w luksusowym hotelu na tropikalnej wyspie. Przyjrzymy się jej rozterkom, obawom i nadziejom oraz decyzjom, jakie w każdym z tych miejsc podejmuje. Poznamy też bliżej osoby dla niej ważne, a także przyczyny i przebieg zdarzeń, bez których nie stałoby się to, co się stało. Oraz dowiemy się, czym dla Wendy miała być, a czym stała się jej METODA. Przyznaję, że jak na współczesną powieść, styl jest zdecydowanie klasyczny, ale i przy tym dość wymagający, a wewnętrzne rozterki bohaterki zajmują bardzo dużo miejsca, lecz mimo to, a może właśnie dlatego, zachęcam do lektury tego tomu. Zachęcam także do sięgnięcia po tom pierwszy, jeśli ktoś tego jeszcze nie uczynił, a potem po ostatni, który ukaże się niebawem.