Męskie gadanie. O emocjach, męskości, kobietach, ojcostwie, przyjaźni, depresji, nałogach i wszystkim tym, o czym rozmawiają (i nie rozmawiają) mężczyźni

Kiedy tylko wypatrzyłam wśród zapowiedzi wydawniczych kolejną książkę Beaty Biały pt. „Męskie gadanie” wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Przyciągała mnie do niej zarówno jej Autorka, którą poznałam wcześniej dzięki książce bardzo dla mnie ważnej - „Słońca bez końca. Biografia Kory”. Ponadto tematyka i forma najnowszej książki Pani Beaty działały na mnie jak magnes. Należę do osób uważnych na innych i lubiących ludzi, wiedziałam więc, że nie ma bata, żebym odmówiła sobie przyjemności przeczytania rozmów Beaty Biały z szesnastoma znanymi mężczyznami. W przeprowadzonych rozmowach zaskoczyło mnie to, że rozmówcy potrafili się tak mocno otworzyć przed Panią Beatą, a tym samym przed czytelnikami. Nie wyobrażałam sobie, że mężczyźni są w stanie aż tak odsłonić swoją duszę, aż tak bezpośrednio mówić o swoich bolączkach, kompleksach, niedoskonałościach ciała i charakteru. Doszłam do wniosku, że chyba nie poznałam się do tej pory na mężczyznach, nie jestem znawczynią ich psyche. Postrzegałam ich raczej jako skrytych, ukrywających swoje słabsze strony, nie skupiających się na własnych uczuciach i emocjach. Może do rozmowności mężczyzn przyczyniła się Autorka, która z wykształcenia jest psychologiem i dzięki jej umiejętności zadawania pytań oraz stworzeniu klimatu do niełatwych rozmów, opowiedzieli oni o sobie więcej niż zazwyczaj? Niezależnie od tego, jakich sposobów użyła Beata Biały, faktem jest, że udało się jej przeprowadzić ze swoimi rozmówcami bardzo ciekawe, często niezwykle osobiste rozmowy. Dużo w nich było przemyśleń, opowieści o walce samych z sobą, swoimi kompleksami, lękami. Goście Pani Beaty zaskoczyli mnie swoja wrażliwością, umiejętnością zdefiniowania emocji i uczuć. Pytania zadawane przez Beatę Biały były indywidualnie przygotowane dla każdego rozmówcy. Widać w nich wcześniejsze przygotowanie się Autorki do poszczególnych spotkań. Pani Beata nie „odpuszczała” swoim rozmówcom, dopytywała, dociekała, dążyła do otrzymania wyczerpującej odpowiedzi. Nie była ona przy tym absolutnie agresywna, czy niegrzeczna. Umiejętnie i taktownie, z zawodową perfekcją, potrafiła „rozgryźć” udzielającego jej wywiadu rozmówcę. Każda z rozmów miała swój temat przewodni, który niczym klucz otwierał przed czytelnikiem wewnętrzne „ja” rozmówcy. Dla Vito Bambino tematem rozmowy był zachwyt, Mariusz Bonaszewski mówił o gniewie, Igor Brejdygant odsłonił przed czytelnikami swój lęk przed śmiercią, Michał Czernecki zdradził powody swojego obrażania się, tematem rozmowy z Mateuszem Damięckim była złość, Robert Gonera opowiadał o smutku, Krzysztof Hołowczyc zdradził czym jest dla niego strach, Piotr Jacoń odsłonił swoją bezsilność, Robert Makłowicz zaraził czytelników radością życia, Daniel Olbrychski odpowiadał na pytania dotyczące starości i przemijania, Cezary Pazura nie ukrywał, jak ważna w jego życiu jest bliskość, Mikołaj Roznerski podzielił się przemyśleniami o podziwie, Tomasz Schuchardt otworzył się na problem akceptacji siebie, Piotr Stramowski zmierzał się na kartach książki z tematem wstydu, Maciej Woroch przedstawił swoje poglądy na temat pokory, a Krzysztof Zalewski pięknie opowiedział o swoich wzruszeniach. Rozmowy przeprowadzone przez Beatę Biały przeczytałam z ogromnym zainteresowaniem. Odpowiedzi udzielane przez rozmówców na pytania Autorki odebrałam jako szczere. Były one bowiem bardzo emocjonalne i osobiste. Nie spodziewałam się poruszenia w nich tematów tak intymnych, związanych z życiem rodzinnym, uzależnieniami, problemami z akceptacją siebie, przebytymi z psychologami terapiami. Wypowiedzi niektórych mężczyzn zaskoczyły mnie. Nawet więcej, zszokowały. Miałam całkiem inne wyobrażenie o nich, oparte zapewne na odgrywanych przez nich w zawodowym i medialnym życiu, rolach. Niemniej jednak, brawo za odwagę. Wypowiedzi innych mężczyzn, z kolei, ociepliły ich wizerunek w moich oczach. Mam nadzieję, że wypowiedzi męskich bohaterów książki były rzeczywiście szczere, że to nie była kolejna, wykreowana przez nich na potrzeby książki, rola. A jeżeli nawet tak było, to zagrali ją świetnie, bo ja odebrałam ich wypowiedzi jako autentyczne. Wartością dodaną książki jest piękne, wysokiej jakości wydanie. Jej ogromnym atutem są również zamieszczone w niej zdjęcia. Ich twórcą jest syn Beaty Biały – Wojciech Biały, któremu Autorka zadedykowała tę książkę. Gorąco polecam!!!