Mesjasz Diuny

Podobnie jak nie zachwycił mnie pierwszy tom kronik, tak i "Mesjasz Diuny" okazał się na tyle epicko rozbudowany, że moje zainteresowanie powieścią zagubiło się w gąszczu długich, szczegółowych opisów. Ciągnące się na kilkanaście stron sceny razem z posuwającą się w ślimaczym tempie akcją skutecznie mnie zniechęcały, utrudniając autorowi wprowadzenie napięcia. Frank Herbert stworzył jednakże kompletny, bogaty, inspirujący świat si-fi, z mnóstwem oryginalnych nazw określających to sobie wyobraził. W tej rzeczywistości życie znaczy tyle co nic, zarówno dla fanatycznego wyznania Bene Gesserit, jak i tych co zawiązali spisek przeciwko Paulowi Atrydzie. Liczy się jedynie władza, potęga stara jak świat. Postacie nawet te nie w pełni człekokształtne posiadają bardzo ludzkie cechy, łatwo jest się z nimi utożsamić, przejąć ich losem, pokochać lub znienawidzić. Zdecydowaną większość z nich nacechowano negatywnie. Ich wyrachowanie, cynizm, egoizm, brutalność przerażają. Wyszukany styl prowadzenia pióra, pozwala nadać scenom klimat. Liczne określenia wprowadzone do świata si-fi przez autora Kronik Diuny, sprawiają że powieść jest intelektualnym wyzwaniem oraz że czyta się ją wolno. Reasumując. Mimo zastrzeżeń polecam, stawiam mocne 7/10.