Meduzy nie mają uszu

#meduzyniemająuszu to nie tylko powieść, to podróż do wnętrza człowieka zmagającego się z utratą słuchu. Adele Rosenfeld zabiera nas w świat Louise, 25-latki, której życie wywraca się do góry nogami, gdy traci słuch w jednym uchu, a w drugim słyszy coraz mniej. Autorka, jako osoba niedosłysząca, z niezwykłą empatią i wnikliwością opisuje frustrację, izolację i lęk towarzyszące bohaterce. Louise mierzy się nie tylko z pogarszającym się słuchem, ale również z uprzedzeniami i niezrozumieniem ze strony otoczenia. Powieść skłania do refleksji nad naturą komunikacji i rolą zmysłów w naszym życiu. Zadaje pytania o tożsamość, akceptację i sens życia w obliczu niepełnosprawności. Dodatkowo uświadamia nam jak można inaczej odbierać świat, jeśli mamy ograniczone jakieś zmysły. Który świat jest lepszy? Ten ludzi słyszących, czy może głuchych? Jak traktujemy osoby inne od siebie? Jak one chcą być traktowane? Z czym muszą się zmierzyć? Jak myślisz, co czuje Louise w obliczu utraty słuchu? Z jakimi wyzwaniami mierzy się bohaterka w życiu codziennym? Jakie znaczenie dla Louise ma język migowy? Czy uważasz, że społeczeństwo jest wystarczająco wrażliwe na potrzeby osób niedosłyszących? Język Rosenfeld jest poetycki i sugestywny. Autorka mistrzowsko oddaje chaos dźwięków w głowie Louise, mieszankę słyszanych urywków rozmów, szumów i ciszy. Porównuje nasz odbiór dźwięków do ich interpretacji przez osobę niedosłyszącą. "Meduzy nie mają uszu" to książka poruszająca i głęboka. Nie jest to łatwa lektura, ale z pewnością warta przeczytania. Czasami ciężko będzie czytelnikowi zrozumieć niektóre zachowania Louise , ale chyba właśnie o to chodzi, żeby spojrzeć i usłyszeć to co osoby z uszkodzonym zmysłem słuchu. To też historia trudnych wyborów i poszukiwania sensu życia w pozornie beznadziejnej sytuacji