Medea

„Medea” Ziębińskiego to drugi tom z Maksem vel Diabłem i psem Suką w roli głównej. Tutaj wszystko dzieje się szybciej niż w tomie pierwszym. Maks "Diabeł" Achtelik mniej analizuje i ocenia. Za to więcej działa, bo ma dużo do zrobienia. On w pojedynkę musi ludzi uratować od śmierci niechybnej z rąk terrorystów poniesionej. I robi to wsparty przez psa swojego, wiernego, Suką zwanego. Weekend miałam zagospodarowany przez Diabła i jego Sukę. Oni ratowali ludzi a ja prasowałam. Robota szła mi szybciutko, bo tylko ręce pracowały. Głowa była zajęta czym innym… Była w Teatrze Wielkim w Warszawie na „Medei” właśnie i kibicowałam Diabłowii, zaklinając rzeczywistość co by pan Robert Zieliński nie uśmiercił Diabła dla potrzeb fabuły tylko zachował go do dalszego wykorzystania w kolejnych tomach spraw do załatwienia przez człowieka sprawiedliwego i jego psa.. Dopóki żyje Suka. Oczywiście znowu pojawiła się historia, której odbiciem są wydarzenia w „Medei”. Mam na myśli atak terrorystyczny na moskiewski teatr na Dubrowce przeprowadzony przez czeczeńskie komando w 2002 roku. Szkoda, że autor nie sięgnął po jakieś starsze albo mniej znane wydarzenie. No nic, może następnym razem.