Mechaniczna pomarańcza

Klasyka. Przeczytana w latach młodości. Teraz ponownie. Napisana ponad 50 lat temu, a wrażenia pozostały. Kojarzy się z książkami „Rok 1984”, czy „Kwiaty dla Algernona”. Plusy: - fabuła, eksperymenty na ludzkim umyśle mające na celu resocjalizację; - manipulowanie człowiekiem w imię dobra innych ludzi; - postać Aleksa, jego upadek ze szczytów na samo dno; - pytanie gdzie jest granica moralności; - czy można złego człowieka pozbawić możliwości samokontroli, aby uczynić go „lepszym”; - czy powinno się leczyć zło pozbawiając przy tym pacjenta duszy; - stworzenie osobnego języka, wielkie brawa dla tłumacza, popis słowotwórstwa; - interesujące dodatki Roberta Stillera dotyczące twórczości Burgessa; - dawka humoru, która dodatkowo umila czytanie. Minusy: - na początku ciężko przystosować się do języka; - miejscami za dużo dyskusji na tematy egzystencjalno-moralne. Książka bardzo dobra. Polecam.