#me

Kłamstwa nas kształtują. Zwłaszcza te powtarzane przez rodzicielkę w okresie całego dzieciństwa. Sara ma szesnaście lat. I przez cały ten czas żyje w przekonaniu, że nigdy nie była, nie jest, i nie będzie kochana. Nawet przez swoich rodziców. Brak poczucia bezpieczeństwa i bycia odrzuconym nawet przez rozwiedzionych rodziców ukształtowało ją na odludka, stroniącego, od jakichkolwiek kontaktów, niepewną siebie, zahukaną dziewczynę, która pocieszenie znalazła w jedzeniu. Z dnia na dzień wydaje się jej, że gorzej już być nie może. Spotyka bezdomnego Stefana, który za wszelką cenę chce być jej przyjacielem. Józka, przystojniaka, który niestety jest tylko jej kumplem. No i matka, która nie tylko coraz więcej pije i coraz częściej staje się z każdym piciem coraz bardziej agresywna. Jednak z każdym dniem świat coraz bardziej wali się jej na głowę, i z każdym dniem jest coraz bardziej samotna. Joanna Fabicka w swojej najnowszej książce udowodniła, że przemoc wobec dzieci nie jest jednoznaczna i przybiera najrozmaitsze formy. Powiem wprost. Jestem zachwycona formą, jaką obrała autora by przekazać ten wyjątkowo dramatyczny temat, jakim jest przemoc wobec dzieci, ale i rola alkoholika w rodzinie. Zwłaszcza tak bliskiej. Jestem pod ogromnym wrażeniem konstrukcji całej historii. Wiele z rzeczy, które zostały opisane w książce nawet nie przyszyłby mi do głowy, że można w taki sposób oddziaływać na swoje dziecko. Niejednokrotnie książka wywołała u mnie uczucie gniewu czy buntu, ale przyniosła również nadzieję. Żałuję tylko jednej rzeczy. Moim zdaniem książka zakończyła się troszkę za wcześnie. Jestem, bowiem bardzo ciekawa jak cała historia zakończyłaby się tak naprawdę. Bez nagłego urwania. Jednak to czego się nie przeczytało zawsze można sobie dopowiedzieć ;)