Matka i córka

Kobiety głodne miłości- tak zatytułowałabym powieść Jenn Diaz, która nosi, według mnie niezbyt trafny, tytuł „Matka i córka”. Jest to bowiem opowieść o kilku kobietach, które pragną miłości tak bardzo, że godzą się na życie w bardzo toksycznych, niszczących je układach. Wygląda to tak, jakby obecność mężczyzny u boku kobiety czyniła z niej prawdziwego członka społeczeństwa, a jego brak był dowodem niepełnowartościowości każdej z bohaterek. Dlatego Gloria po śmierci męża wycofuje się na margines życia, a nawet zrywa kontakt z najbliższymi; Dolores wstydzi się przyznać do miłości do dużo młodszego mężczyzny, a jednocześnie bardzo chce być matką jego osieroconej córki; Natalia ukrywa romans z żonatym mężczyzną, a jego żona Erica znosi pozamałżeński związek Mateo, bo woli być legalną żoną, nawet niekochaną, niż rozwódką. Wszystkie bohaterki przeżywają swoje emocje bardzo delikatnie i czule, ale emanuje z nich też ogromna siła i iście hiszpański temperament. Autorka doskonale zdiagnozowała istotę kobiecości i rozbiła ją tutaj na kilka elementów. Zauważyła, że składa się ona z idealistycznych marzeń o wielkiej miłości i twardego realizmu połączonego ze świadomością bycia niewolnicą biologii. To fascynujące i smutne zarazem. Powieść Jenn Diaz czyta się szybko dzięki krótkim rozdziałom, w których narracja przenosi się na kolejne bohaterki, które pokazują nam swoje widzenie rzeczywistości. Brak dialogów czyni tę książkę bardzo gęstą znaczeniowo i wymaga stałego skupienia, ale powoduje też, że ciągle jesteśmy uczestnikami świata wewnętrznego bohaterek. Długie, wielokrotnie złożone zdania imitują kobiecy sposób mówienia pełen namiętności, złości, miłości i nienawiści i te emocje da się wyczuć właśnie w języku. „Matka i córka” to piękna, melancholijna i kipiąca od emocji książka i skomplikowaniu kobiecej duszy i trudnych relacjach rodzinnych. Polecam zwolennikom tego rodzaju prozy.