Maszkaron

Patrycję Pustowiak, najlepszy rocznik lat 80. (dokładniej 81, jak Beyoncé! Britney! Serena! Meghan Markle, Paris Hilton, Natalie Portman, Ivanka Trump; Timberlake, Justin),dotknął powracający w tzw. literaturze problem-paradoks osoby o nadzwyczajnym wyczuciu języka, mistrzowsko posługującej się słowem, która jednak nie potrafi ulepić z niego wyraźnej, przekonującej formy. Czasami bywa fantastycznie niemożliwa, innym razem przykładnie nuży. Powieść ma postać swojej bohaterki, maszkarona-Marianny: tu za mało, tam za dużo, nieforemnie, wylewa się. Najjaśniej migocze scena konferencji „naukowej” z udziałem „dziadów transformacyjnych”. Termin, pod którym ukryto dane zjawisko, powinno niezwłocznie wejść do powszechnego użytku. Jest jednak moc w tej napisanej ładnie brzydko rozwijającej się opowieści o osobie odpychającej (przepraszam: „niedoinwestowanej estetycznie”),wykluczonej seksualnie, która nienawiścią po równo obdarza siebie oraz wszystkich dookoła i nie zamierza tego zmienić. Zresztą to daremny trud. „Na nic jednak nie miałam szans, ponieważ dziś w s z y s t k o z a l e ż y t y l k o od ciebie. Wszystko zależy tylko od ciebie, ale nic nie jest możliwe”. Cudownej przemiany bohaterki i happy endu nie będzie. Mania, czyli chodzące urojenie, pozostanie w miejscu.