Martwe Wrzosy

Dzięki Heikemu i Vindzie ród Ludzi Lodu trwa nadal, na świat przychodzi kolejne pokolenie. Ola, kuzyn Heikego, ma córkę Annę Marię. Dziewczyna prowadzi beztroskie dzieciństwo, odbiera też znakomite wykształcenie. Niestety, po tragicznej śmierci obojga rodziców zostaje sama na świecie. Aby się utrzymać i zapomnieć o przykrych wydarzeniach, zostaje nauczycielką w szkole dla dzieci robotników na osiedlu Martwe Wrzosy. Pobyt w surowym, pozbawionym ciepła środowisku okazuje się być wyzwaniem dla młodej idealistki. W życiu Anny Marii pojawia się też dwóch mężczyzn – bogaty wdowiec Adrian i okryty aurą tajemnicy Kol. Chociaż autorka wspomina tu kilka razy o Tengelu Złym, który prawdopodobnie się przebudził, jest to raczej powieść obyczajowa niż fantastyka. Sandemo najwięcej miejsca poświęciła na opisy życia w kopalni i ciężkiego losu robotników. Norweska pisarka w takim bardziej społecznym, pseudo – pozytywistycznym wydaniu nie do końca mnie do siebie przekonała, niemniej powieść czytało się miło i przyjemnie. Zdecydowanie podobał mi się wątek miłosny. Dużym plusem jest to, że autorka nie poszła w stronę, którą zdawały się sygnalizować pierwsze rozdziały, a postawiła na drodze Anny Marii kolejnego mężczyznę. Główna bohaterka jest sympatyczna ze swoją empatią, inteligencją i zatroskaniem o los górników. Jest też niezależną i wykształconą kobietą. Panie Orzeszkowa i Konopnicka byłyby zadowolone. Moje serce zdobył Kol – dziki Walończyk, a zarazem człowiek zmartwiony brakiem sprawiedliwości w Martwych Wrzosach. ,,Martwe Wrzosy” ukazują trochę inne oblicze Margit Sandemo. Mi ten tom bardziej przypominał powieści pozytywistyczne czy takiego Poldarka niż skandynawskie sagi opowiadane przy ognisku. Nie do końca ta pisarka pasuje mi do takiego stylu, niemniej ,,Martwe Wrzosy” warto przeczytać. ,, Potężne uczucia czają się w największej głębi duszy i tylko czekają, żeby wybuchnąć, nie pytając, czy sobie tego życzymy, czy nie. Trwają w nas niczym nieznane źródła ukryte w ziemi.”