Martwe dzieci

'Jakiś tam' Martin Amis sprawił, że musiałam ochłonąć, zanim w ogóle siadłam do napisania niniejszej opinii. Po 'Martwe dzieci' sięgnęłam bez większego przekonania (metodą chybił-trafił),ale już po lekturze pierwszych kilku stron od razu wiedziałam, że na pewno nie odłożę tej książeczki na półkę 'nieprzeczytane'. Jak tutaj napisała jedna użytkowniczka, historia Quentina, Celii, Diane, Andy'ego, Gilesa i Keitha (brawa dla Martina Amisa za stworzenie tej postaci) jest co prawda obrzydliwa, a ten wszędobylski hedonizm i brak zahamowań może niektórych zniesmaczyć, ale że lubię takie sposoby opowiadania historii, to 'połykałam' rozdziały jak szalona. Im dalej poznawałam coraz więcej szczegółów, tym bardziej mnie zachwycało, ale jednocześnie zatykało (i tu należą się kolejne brawa dla pisarza za narratorskie przypominanie czytelnikowi, że to tylko fikcja literacka :-)). W przypadku czytania 'Martwych dzieci' radzę wszystko to, co jest tam zawarte, nie brać na poważnie, inaczej można zwariować jak bohaterowie Amisa. Ta bezlitosna satyra na konsumpcyjne zachowania młodych Brytyjczyków długo nie wymaże się z mojej czytelniczej pamięci. A jeszcze kilka dni temu 'jakiś tam' Martin Amis nie robił na mnie żadnego wrażenia w kwestii nazwiska.